Za każdym razem, gdy syn był poza domem, teść wzywał synową do pokoju. Pewnego dnia syn nagle wrócił i zobaczył przed sobą szokującą scenę, która przyprawiła go o dreszcze.

Miguel był oszołomiony.

Zwrócił się do Lary.

Skinęła głową i popłynęły jej łzy.

„Tato, nie chcę ci mówić, bo boję się, że znowu będziesz smutny. Chcę tylko pomóc tacie dokończyć album, który da ci na urodziny”.

Miguel osunął się, tuląc album.

„Ojcze, Laro… wybacz mi. Myślałem… że mnie zdradzasz.”

Lara zakrztusiła się tym, co powiedział. Ernesto położył dłoń na ramieniu syna i powiedział cicho: „Synu, nie ma już bólu dla ojca, który umie wybaczać”.

Tej nocy siedzieli we trójkę.

Na stole leżały stare zdjęcia ich zmarłej matki:

jej uśmiech, jej włosy, wyblakłe listy miłosne.

Lara pomogła ułożyć każde zdjęcie, Miguel napisał podpisy, a Ernesto opowiedział każde wspomnienie.

Każda historia była niczym element układanki, który składał się w obraz zmarłej matki.

Drzwi do pokoju, który kiedyś był zamknięty i pełen tajemnic, były teraz otwarte, pozwalając światłu wlać się do małego domu.

To światło nie tylko rozproszyło mrok nieporozumień, ale także rzuciło światło na miłość, która zdawała się drzemać w każdym człowieku.

Tej nocy, wraz z odgłosem deszczu padającego na werandę w Quezon City, ludzie usłyszeli śmiech — nie głośny, niehałaśliwy — ale wystarczający, by zrozumieć: czasami zrozumienie miłości rodzinnej zajmuje tylko sekundę, ale jej utrzymanie trwa całe życie.