„Zadzwonisz natychmiast i odmówisz tej pracy!” – złapał ją za ramię. „Zabraniam! Słyszysz mnie? Zabraniam!”

— Tak, i wiesz co? Było łatwiej, niż myślałem. Kiedy spojrzysz na to całościowo, manipulacje stają się śmiesznie prymitywne.

— Dokonałeś właściwego wyboru. Życie jest za krótkie, żeby marnować je na tych, którzy nas nie cenią.

— Anno, jak sobie poradziłaś z poczuciem winy? Był tak przekonujący, że niszczę nasze szczęście…

— Kochanie, jedyne, co zniszczyłaś, to jego plan, by zrobić z ciebie wygodną marionetkę. I uwierz mi, to zasługuje na brawa, a nie na łzy.

Pozbawiony możliwości kontrolowania trzeciej kobiety z rzędu, Michaił stracił równowagę. Zaczął oscylować między pracami, kłócić się z kolegami, tracić przyjaciół jednego po drugim. Jego sprawdzony schemat działania okazał się nieskuteczny – wykształcone kobiety nie ulegały już jego wyrafinowanym manipulacjom.

Miesiąc później próbował skontaktować się z Anną, zostawiając kilka wiadomości głosowych.

— Anno, tu Michał. Słuchaj, rozumiem, że koniec, ale dlaczego nastawiasz inne kobiety przeciwko mnie? — w jego głosie słychać było irytację. — Olga mówiła, że ​​z nią rozmawiałaś. Co to ma być, przedszkole? Jesteśmy dorośli.

Anna nie odpowiedziała na pierwszą wiadomość. Druga przyszła tydzień później:

— Wiesz, Anya, może rzeczywiście się myliłam w niektórych sprawach. Może powinnyśmy się spotkać, porozmawiać? Tęsknię za naszymi rozmowami, za twoim umysłem. Rozumiesz, że nie ma nikogo takiego jak ty.

I trzeci, otwarcie wściekły:

— No cóż, dobrze, że się rozstaliśmy! Stałaś się zawziętą feministką, która nie potrafi uporządkować własnego życia i rujnuje życie innych! Olga postąpiła głupio, że cię posłuchała. Ale to nic — zrozumie, jaki popełniła błąd!

Ostatni raz widziała Michaiła w supermarkecie, sześć miesięcy po rozstaniu. Wyglądał na starszego, zagubionego, z jakimś rodzajem zguby w oczach. Widząc ją, próbował podejść, ale Anna przeszła obok, nie zwalniając.

— Anno, zaczekaj! — zawołał za nią. — Czy nie możemy porozmawiać jak cywilizowani ludzie?

Odwróciła się i spojrzała na niego uważnie:

— Michał, nie mamy ze sobą nic wspólnego. Życzę ci, żebyś odnalazł siebie — i przestał szukać winnych własnych niepowodzeń.

— Stałeś się taki bezduszny… — mruknął.

— Nie — odpowiedziała Anna spokojnie. — Stałam się uczciwa. A to duża różnica.

Gra w niszczenie dobiegła końca raz na zawsze.