Zakaz posiadania kamperów wprowadzony przez stowarzyszenie właścicieli pojazdów stworzył problem… a mój tata znalazł kreatywne rozwiązanie

Jeden z członków zarządu krzyknął: „Nie możecie tego zrobić”. Studnia jest kluczowa dla tej społeczności. Tata położył nogi na krześle. Masz rację. Zawsze możesz wykopać własną, ale to będzie kosztować około pół miliona dolarów i sześć miesięcy bez bieżącej wody. Masz więc wybór. Byli naprawdę wściekli, kiedy odchodzili. W następnym tygodniu w okolicy panował gwar.

Wszyscy wiedzieli, co się wydarzyło. Kilka osób było wściekłych na wspólnotę mieszkaniową. Niektórzy mówili, że tata jest geniuszem. Linda wysłała kolejny list, tym razem z groźbą pozwu. Odpowiedź taty była krótka: „Spójrzcie na paragraf 9, klauzulę B umowy najmu”. Za zerwanie umowy grożą kary. Oddzwonili w ciągu dwóch dni. Zgodzili się na zmienioną cenę. Po tym zdarzeniu wspólnota przestała nas nękać.

Koniec z groźbami, koniec z powiadomieniami. Byli naprawdę bardzo uprzejmi. Protokół z kolejnego spotkania zawierał nawet nowe wytyczne dotyczące tymczasowego parkowania pojazdów rekreacyjnych, z których korzystają stali rezydenci. Złamali własne zasady, bo ich ojciec na nich wpłynął.

Spakowaliśmy kampera i ruszyliśmy w góry, gdy lato nadeszło kilka miesięcy później. Powietrze stało się lżejsze. Mama w końcu znów się roześmiała. A tata powiedział coś, czego nigdy nie zapomnę, siedząc przy ognisku. Dodał, że ludzie wierzą, że pieniądze lub tytuł dają im władzę. Ale prawdziwa władza tkwi w wiedzy, dokąd płynie woda i kto może ją zatrzymać.

Stowarzyszenie właścicieli domów już nigdy nas nie zaczepiało. Linda machała najkrótszym i najmocniejszym ruchem, jaki kiedykolwiek widzieliście, za każdym razem, gdy przechodziła obok naszego domu. Potem mieszkaliśmy w Willow Creek jeszcze przez kilka lat. Tata w końcu sprzedał system wodociągowy władzom powiatu, ale tylko na swoich warunkach. Ale zawsze będę pamiętał tę lekcję.

Sprzeciwiaj się ich próbom zagłuszenia cię przepisami. Czasami najskuteczniejszym sposobem na odwet nie jest głośniejsze krzyczenie. To jak odkręcanie wody i sprawdzanie, kto pierwszy dotrze do celu. W ten sposób wspólnota mieszkaniowa próbowała zastraszyć moją rodzinę, a mój ojciec, cichy człowiek z prawami do wody, zademonstrował swoją władzę i pokazał, kto naprawdę rządzi w tym regionie.