Zaledwie godzinę po pogrzebie 7-letni chłopiec powiedział, że jego ojciec wykopał grób matki, a gdy tylko otwarto trumnę, wszyscy wstrzymali oddech…

Zaledwie godzinę po pogrzebie siedmioletni chłopiec nalegał, aby jego ojciec odkopał grób matki, a w chwili otwarcia trumny wszyscy z zapartym tchem…

Zaledwie godzinę po pogrzebie siedmioletnia Etha Walker chwyciła ojca za nadgarstek i krzyknęła: „Tato, musimy ją odkopać! Mama nie umarła! Ona mnie woła!”.

Niewielka grupa żałobników, która została po pogrzebie, była oszołomiona szokiem. Wieczorne niebo nad zatłoczonym cmentarzem w Maplewood w stanie Ohio było szare i padał deszcz. Ojciec Ethy, Michael Walker, 38-letni majster budowy, patrzył na syna łzawiącymi oczami. Był zdruzgotany: jego żona, Lara, zmarła trzy dni wcześniej w wyniku, jak to określili lekarze, zatrzymania krążenia podczas snu.

„Etha” – powiedział cicho Michael, klękając, by spojrzeć w drżące oczy syna. „Wiem, że to trudne, ale mamy już tu nie ma. Jest zmęczony”.

Ale Etha pochyliła się do przodu, z głową opartą na piersi, i szlochała. „Nie! Słyszałam ją! Wołała mnie, kiedy leżała! Proszę, tato, proszę!”

Desperacja chłopca poruszyła wszystkich. Nawet dyrektor domu pogrzebowego, który właśnie miał wyjść, przemówił. Michael próbował uspokoić Ethę, ale coś w przerażeniu chłopca go niepokoiło. Etha nie była histeryczna; był pewien, jakby wiedział, że coś poszło nie tak.

Michael poczuł dreszcz przebiegający mu po kręgosłupie. Tego ranka on również poczuł dziwne uczucie: ciało Laury wydawało się prawie ciepłe, gdy zakład pogrzebowy dotknął jej dłoni po raz ostatni. Zakład zapewnił go, że to normalne, że czasami proces balsamowania może powodować wahania temperatury.

Ale teraz, gdy Etha szlochała niekontrolowanie i szarpała go za ramię, krzycząc: „Wciąż mnie woła”, coś w Michaelu pękło.

Ignorując szmer żałobników, zwrócił się do dozorcy cmentarza. „Przynieś mi narzędzia” – powiedział kamiennym głosem.

„Proszę pana, to bardzo niestosowne” – zaprotestował mężczyzna.

„Nie obchodzi mnie to!” – warknął Michael. „Daj mi tę cholerną łopatę!”