Zaledwie godzinę po pogrzebie 7-letni chłopiec powiedział, że jego ojciec wykopał grób matki, a gdy tylko otwarto trumnę, wszyscy wstrzymali oddech…

Tłum zamarł z niedowierzania, gdy Lara została przewieziona do karetki. Michael stał obok Ethy, podczas gdy oboje szlochali niekontrolowanie.

Kilka godzin później w  Szpitalu Ogólnym Maplewood  lekarze potwierdzili fakt nie do pomyślenia: Larę pochowano żywcem, po tym jak omyłkowo uznano ją za zmarłą z powodu rzadkiej choroby zwanej  katalepsją  , która może imitować śmierć poprzez spowolnienie akcji serca i oddechu niemal do zera.

Lekarz dyżurny,  dr Helen Grapt  , przybył blady i wstrząśnięty. „To… to nie powinno się było wydarzyć” – wyjąkała. „Jego parametry życiowe były niemożliwe do zmierzenia; wszystkie odczyty wskazywały na śmierć kliniczną”.

Ból Michaela przerodził się w gniew. „Pochowałeś moją żonę żywcem!”

Dr Grapt z trudem przełknęła ślinę, a jej głos się załamał. „Przysięgam, że postępowaliśmy zgodnie ze wszystkimi protokołami. Nie było żadnych oznak aktywności mózgu. To niezwykle rzadki przypadek”.

Lara rozpaczliwie potrzebowała pomocy medycznej, oddychając przy pomocy maszyn. Przez dwa dni Michael prawie nie odrywał się od niej, trzymając ją za rękę, analizując każde wspomnienie – każdy uśmiech, każdą rozmowę – żałując, że nie zobaczył czegoś, czego lekarze nie zauważyli.

Kiedy Laura w końcu otworzyła oczy, jej pierwsze słowa były słabe, ale wyraźne: „Ethaп mnie uratował”.

Michael płakał otwarcie. Etha, siedząca u stóp jego szpitalnego łóżka, milczała, jakby od zawsze wiedziała.

Ale gehenna była daleka od zakończenia. Wieść o „kobiecie pogrzebanej żywcem” szybko rozeszła się po całym stanie. Wszczęto śledztwa, złożono pozwy, a licencja lekarska dr. Grapta została zawieszona do czasu rozpatrzenia sprawy.

Jednak pośród całego tego chaosu każdego nurtowało pytanie: skąd   Etha o tym wiedziała ?

Kilka tygodni później rodzina Walkerów wróciła do domu. Lara wracała do zdrowia, słaba, ale żywa. Jej dom, niegdyś pełen bólu, teraz parsknął ostrożną ulgą.

Dziennikarze dzwonili codziennie, ale Michael ich ignorował. Chciał tylko odzyskać rodzinę.

Nocą, gdy jesienny deszcz delikatnie bębnił o ziemię, Laura otuliła Ethę kołdrą. „Kochanie” – wyszeptała – „tego dnia na cmentarzu… skąd wiedziałaś, że wciąż tam jestem?”

Ethaп spojrzała na nią szeroko otwartymi oczami, żartując. „Słyszałam cię, mamusiu. Powiedziałaś: «Nie pozwól mu mnie zostawić». To było takie słodkie, jak wtedy, gdy byłaś czasem obrażona”.

Oczy Laury napełniły się łzami. „Słyszałeś to?”