Zapłaciłem 5000 dolarów za rodzinną wycieczkę, mając nadzieję na spędzenie czasu z córką. Tydzień przed lotem powiedziała mi, że jej mąż „nie chce mnie widzieć”, więc i tak pojadą na wakacje – tylko beze mnie i za moje pieniądze. Myślała, że ​​przechytrzy tego „nieobeznanego z technologią staruszka”. Nie wiedziała, że ​​anulowałem już wszystkie bilety. Przy stanowisku na lotnisku agent podniósł wzrok i powiedział: „Proszę pani… nie ma rezerwacji”.

Poranne światło sączyło się przez kuchenne okno, chwytając parę unoszącą się znad kubka z kawą. 15 stycznia. Nie spałam od 5 rano, wpatrując się w ekran laptopa. Booking.com rozświetlił się, kursor mrugał w polu karty kredytowej. Trzy bilety do Nowego Jorku. Lot w obie strony z Seattle, 10 kwietnia. Hotel Grand Excelsior na Times Square. Siedem nocy. Moje palce zawisły w powietrzu. 5200 dolarów. Większość mojej styczniowej emerytury i spora część oszczędności. Po co? Może po takie chwile jak zeszłe Boże Narodzenie, kiedy mój zięć, Michael, ledwo na mnie spojrzał przez stół. Po wymuszony uśmiech mojej córki, Emily, kiedy przyjechałam, ten, który mówił, że wolałaby, żebym przyniosła większy czek, zamiast po prostu się pojawić.

Dziesięć lat od śmierci mojej żony Marthy. Dziesięć lat starań, by być „wystarczającym” dla naszej córki. Mimo to wpisałem cyfry i nacisnąłem „zatwierdź”. Trzydzieści sekund później nadszedł e-mail z potwierdzeniem.

Mój telefon zawibrował, zanim zdążyłem zamknąć laptopa. Emily. Poczułem ten stary, znajomy dreszcz przerażenia. „Tato!” Jej głos brzmiał jasno i ostro. „Właśnie dostałam powiadomienie! O mój Boże, naprawdę to zrobiłaś !”

„Oczywiście, że tak” – powiedziałem, mając już letnią kawę. „Mówiłem ci, że tak zrobię”.

„Jesteś absolutnie najlepsza! Właśnie mówiliśmy z Michaelem, że nie możemy się doczekać tej podróży. Nowy Jork wiosną, wyobrażasz sobie? Zobaczymy wystawy, odwiedzimy muzea, wszystko”. Coś w jej tonie przypomniało mi ją, gdy miała siedem lat i rozdzierała świąteczny papier do pakowania prezentów, zanim nauczyła się mierzyć miłość w dolarach. Pozwoliłam sobie na uśmiech. „Cieszę się, że mogłam pomóc, kochanie”.

Cisza się przeciągała. Słyszałem, jak jej oddech się zmienia. „Właściwie, tato, jest jeszcze jedna drobnostka”. Jej głos się zmienił, nabrał tego ostrożnego tonu, który nauczyłem się rozpoznawać. „Michael wspomniał, że będziemy potrzebować więcej na wycieczki i dobre kolacje. Wiesz, jakie to drogie miasto. Czy mogłabyś przelać jeszcze półtora tysiąca, tak na wszelki wypadek?”