Zapomniałem wyłączyć kuchenkę gazową w drodze do pracy, więc pospiesznie zawróciłem samochód na środku drogi, żeby wrócić do domu. Ale gdy tylko otworzyłem drzwi, byłem zszokowany widokiem, jaki miałem przed oczami.

Emma poczuła, jak krew odpływa jej z ciała, a gardło zaciska się tak mocno, że ledwo mogła złapać oddech. Chciała krzyczeć, płakać, roztrzaskać coś – ale potem jej wzrok powędrował w stronę kuchni. Wtedy to zobaczyła: płomień kuchenki, wciąż płonący na niebiesko.

Krok po kroku szła w jego kierunku. Cichy syk gazu wypełniał ciszę domu. Światło płomienia delikatnie migotało na jej bladej, zamarzniętej twarzy.

Wpatrywała się w niego — nieruchomy, delikatny, żywy — zupełnie jak jej małżeństwo: płonące tylko dlatego, że ona utrzymywała je przy życiu.

Wtedy z dziwnym spokojem, którego nawet u siebie nie rozpoznała, wyciągnęła rękę, przekręciła gałkę i płomień zniknął.

Cicho sprzątnęła zimne śniadanie, które wcześniej zrobiła, wytarła ręce i ruszyła do drzwi. Bez krzyków. Bez łez. Tylko cisza.

Chwilę później dźwięk zamykanych drzwi wejściowych wstrząsnął Jasonem. Usiadł gwałtownie, a na jego twarzy malowała się panika.

Wybiegł, wciąż w połowie ubrany – ale dom był pusty. Na stole czekała tylko starannie złożona karteczka.

Drżącymi rękami podniósł ją i otworzył.

„Mówiłeś, że jestem naiwny. Może masz rację.
Ale gdybym nie zapomniał dziś zakręcić gazu, ten dom by eksplodował – a ty nie miałbyś okazji mnie zdradzić.
Dziękuję, że mi przypomniałeś, że czas odejść.”

Jason opadł na krzesło, z twarzą białą jak kreda. Uderzyło go przerażające odkrycie – wspomnienie zeszłej nocy, kiedy zauważył słaby wyciek gazu w pobliżu zaworu. Zamierzał wezwać fachowca, ale nigdy tego nie zrobił.

Gdyby Emma nie wróciła, on i kobieta w jego łóżku mogliby już nie żyć rano.

Kilka miesięcy później Emma zadomowiła się w spokojnym życiu z matką na obrzeżach San Antonio. Otworzyła małą kawiarnię serwującą śniadania w pobliżu lokalnego targu. Każdego ranka powietrze wypełniał kojący skwierczenie jajek, a pod patelnią migotał delikatny, błękitny płomień – stały, delikatny i bezpiecznie pod jej kontrolą.

Jeden z jej stałych klientów zapytał kiedyś z uśmiechem:

„Dlaczego zawsze tak patrzysz na płomień?”

Emma uśmiechnęła się delikatnie, jej oczy błyszczały w blasku ognia.

„Bo czegoś się nauczyłam” – powiedziała. „Czasami trzeba zgasić płomień – nie po to, żeby stracić ciepło, ale żeby ocalić siebie”.