Zaraz po pogrzebie mojej matki ojciec poślubił swoją kochankę. Uśmiechnął się ironicznie i powiedział: „Czekałem już wystarczająco długo”. Myślałam, że nie ma nic bardziej bolesnego niż patrzenie, jak moja mama powoli umiera – dopóki nie zobaczyłam ojca idącego prosto z grobu do kościoła… gdzie czekała na niego jego kochanka w białej sukni ślubnej. Ale gdy tylko ceremonia się rozpoczęła, ksiądz wyciągnął kolejny testament – ​​ten, który moja matka potajemnie przygotowała. Twarz mojej macochy zbladła jak ściana. A mój ojciec? O mało nie zemdlał, gdy prawda wyszła na jaw.

Suknia ślubna na pogrzebie

Nigdy nie sądziłem, że będę świadkiem czegoś bardziej bolesnego niż powolna, pełna cierpienia śmierć mojej matki. To było zanim zobaczyłem mojego ojca idącego prosto z pogrzebu do swojej kochanki, która czekała na niego w sukni ślubnej.

Stałem tam oszołomiony, a mój umysł odmawiał pojmowania tej sceny. Pogrzeb właśnie się skończył. Ostatnia garść ziemi rzucona została na grób mojej matki. Ludzie wciąż stali, szepcząc kondolencje i ocierając oczy. Moja siostra Maria ściskała zmiętą chusteczkę, a jej ramiona drżały od cichego szlochu. Mój młodszy brat, Javier, nie odzywał się przez cały dzień, z twarzą ściągniętą żalem tak ciężkim, że nie sposób go opisać słowami.

A mój ojciec? Nawet nie udawał, że jest w żałobie.

Przez całą ceremonię obserwowałem go, czekając na choćby jedną rysę w jego egocentrycznej fasadzie, na jakiś znak smutku. Zamiast tego, wciąż patrzył na zegarek. Nie na trumnę mojej matki. Nie na jej portret. Tylko na swój cholerny zegarek.

Gdy tylko odmówiono ostatnią modlitwę, odwrócił się na pięcie i odszedł – nie w naszą stronę, ale w stronę kobiety stojącej pod drzewami tuż za ścieżką cmentarną. To była Nicole, jego kochanka. Miała na sobie płaszcz chroniący przed zimnym wiatrem, ale pod nim dostrzegłem błysk nieomylnej białej koronki.

Zrobiło mi się niedobrze.

„Czy to…” wyszeptała Maria, a jej głos był sztywny z szoku.

Javier zaklął cicho. „To Nicole”.

Mój ojciec podszedł do niej i bez cienia wahania wziął ją za rękę i pocałował. Tuż obok. Usłyszałem, jak Maria gwałtownie wciąga powietrze i zobaczyłem, jak dłonie Javiera zaciskają się w pięści. Nieliczni pozostali goście pogrzebowi wpatrywali się w nią, krzywiąc twarze z niedowierzaniem.

Wtedy mój ojciec odwrócił się do nas z lekkim, zadowolonym uśmiechem na twarzy. „Czekałem już wystarczająco długo” – oznajmił.

Te słowa wstrząsnęły moim ciałem. Dłoń Nicole zacisnęła się na jego ramieniu, zwracając się do małej grupki żałobników. „Alfredo i ja bierzemy dziś ślub”.