Zastraszający uderzyli niepełnosprawną dziewczynę w barze, godzinę później weszli motocykliści

Dzwonek nad drzwiami Maplewood Diner zadźwięczał, gdy czternastoletnia Clara Bennett pojechała na wózku inwalidzkim do środka. Przyzwyczaiła się już do spojrzenia, które podążały za nią, gdziekolwiek się pojawi – zagrożenie, litości, a ewentualność dyskomfortu – ale tutaj kelnerki powitały ją jak starą przyjaciółkę.

„Dzień dobry, Claro” – za podejściea Janet zza lady, słuchając się ciepło i wyćwiczenie.

„Dzień dobry” – czytnik Clara, sprawdź swoją ulubioną stronę przy oknie. Dziesięć kątów do niej: do miejsca, gdzie wpadało słońce, skąd pochodzi platany kołyszące się Main Street i gdzie można zatracić się w szkicowniku.

Clara żyła bardziej kartkami tego szkicownika niż światowy. Z ołówkiem w dłoni budowała morskie, miasta, góry – miejsca, których być może nigdy nie spotkała, ale które pozwalają sobie przy zapisywaniu grafitem i wyobraźnią. Jej wózek inwalidzki był klatką, a szkice skrzydełmi.

Tego ranka zamówiła naleśniki z jagodami z syropem i płynami czekoladowymi z dużej ilości bitej śmietany. Schroniła się właśnie pod ostrymi skałami pod morską latarnią, gdy drzwi ponownie się pojawiły i wpadła grupka chłopców. Czterech z nich, podstawowech i zarozumiałych, ich trampki skrzypiały na płytakach. Clara rozpoznała ich z liceum – starszych, takich, którzy nigdy nie poruszali się cicho po pokoju.

Blake, naukowiec z nich, upadły pierwszy. Jego uśmiech rozlał się po twarzy niczym olej na wodzie. Szturchnęli ramionami swoich przyjaciół i wszyscy odwrócili się w stronę jej stoiska.

„No, no” – Blake zadrwił głośno – „czyż to nie Rolling Clara?”

Chłopcy wybuchli śmiechem, dumnie podchodzący do jej stolika. Clara zamarła, a jej ołówek zawisł nad kartką. Miał ochotę rozdzielić się w swoim szkicowniku.

Blake porzucił się bliżej, poczuł w oddechu zapach gumy do żucia. „Założę się, że pomoc w krojeniu naleśników, co?”