Zatrudniono pielęgniarkę, aby zaopiekowała się 87-letnim mężczyzną i zauważyła, że ​​każdego ranka…

Jestem Ricardo i mam nadzieję, że od samego początku rozumiesz powagę tej sytuacji. Diego wyciągnął prawą rękę w pełnym szacunku powitaniu, ale Ricardo tylko patrzył na gest, nie odwzajemniając go, pozostawiając pielęgniarza z wyciągniętą ręką w górze na kilka niezręcznych sekund, po czym ją opuścił. Wejście do rezydencji było szerokie i luksusowe, z kryształowym żyrandolem zwisającym z wysokiego sufitu i marmurowymi schodami o eleganckich łukach, ale w atmosferze było coś, co sprawiło, że Diego poczuł ucisk w piersi.

Powietrze wydawało się ciężkie, przesiąknięte napięciem, którego nie potrafił do końca zidentyfikować, jakby same ściany skrywały sekrety, których nie powinien ujawniać. Zdjęcia na ścianach przedstawiały rodzinne portrety z dawnych czasów, ale Diego zauważył, że nie ma żadnych nowszych fotografii, jakby szczęście przestało być dokumentowane w którymś momencie historii domu. „Panie Ricardo, miło mi pana poznać” – powiedział Diego, starając się zachować stanowczy i profesjonalny ton głosu. „Jestem tu, by zaopiekować się pańskim ojcem z całym oddaniem, na jakie zasługuje”. Ricardo podszedł do środka holu, a jego kroki rozbrzmiały echem w

Postawił stopę na polerowanej marmurowej podłodze i gestem nakazał Diego, by poszedł za nim. Mówił tonem bardziej przypominającym rozkaz wojskowy niż zwykłą rozmowę. Wyjaśnił, że Arturo, jego 87-letni ojciec, wymaga stałej opieki ze względu na podeszły wiek i pewne ograniczenia fizyczne, które rozwinęły się w ciągu ostatnich kilku lat. Rutyna musiała być rygorystycznie przestrzegana, z konkretnym harmonogramem leków, posiłków i aktywności, bez żadnych wyjątków ani improwizacji, które mogłyby zagrozić zdrowiu starca.

Podczas wyjaśnień Ricardo trzymał skrzyżowane ramiona i mówił, nie patrząc wprost na Diego, jakby recytował instrukcje, które wielokrotnie powtarzał innym pracownikom. „Mój ojciec bywa trudny” – powiedział Ricardo, gwałtownie przerywając i patrząc na Diego bystrym wzrokiem. „Mam nadzieję, że wie, jak radzić sobie w skomplikowanych sytuacjach, nie stwarzając niepotrzebnych problemów tej rodzinie”. Pielęgniarz skinął głową, choć czuł dziwne uczucie w żołądku, obserwując sztywną postawę Ricarda i sposób, w jaki mówił o swoim ojcu.