Zdejmowałam właśnie buty, gdy ciotka szepnęła: „Może lepiej nie mówić o swojej sytuacji zawodowej; to przygnębi dzieci”. Uśmiechnęłam się tylko i usiadłam. Później narzeczony mojej kuzynki chwalił się, że dostał rozmowę kwalifikacyjną w „nowoczesnej firmie technologicznej” i powiedział z uśmieszkiem: „Wątpię, żebyś w ogóle przeszła przez kontrolę bezpieczeństwa”. Wstałam, chwyciłam kurtkę i powiedziałam: „Do zobaczenia w poniedziałek”. Atmosfera stała się lodowata.

„Dobrze” – powiedziałem. „Spotkałem się z ich zarządem kilka razy. Dobry zespół”.

Wtedy uśmiechnął się przebiegle, jak dziecko toczące kamyk, żeby sprawdzić, czy zaboli.

„Wątpię, żebyś w ogóle przeszedł kontrolę bezpieczeństwa”.

Brzmiało to jak żart. Ale nim nie było.

Rozejrzałem się po stole. Niektórzy się uśmiechali. Inni wpatrywali się w swoje talerze. Powoli wstałem i zsunąłem marynarkę z krzesła.

„Jestem prezesem” – powiedziałem. „Do zobaczenia w poniedziałek”.

W pomieszczeniu zrobiło się lodowato.

Nie czekałem, aż ich twarze dogonią ich uszy. Wyszedłem na zewnątrz, minąłem stół w przedpokoju z tablicą z napisem „Witajcie, przyjaciele” i tacę na buty pokrytą gruboziarnistą granitą, a potem kuchnię, gdzie magnes w kształcie flagi wyświetlał listę Lydii – brązowy cukier, żurawina, śmietana – i wszedłem w rześkie nocne powietrze, które mówiło samo za siebie.

W samochodzie adrenalina przerodziła się w tępy ból. Wyjechałem z ślepej uliczki – lampki na ganku, dmuchane indyki, identyczne dachy – aż turkot opon uspokoił mój oddech. Zaparkowałem na parkingu supermarketu i patrzyłem, jak mój oddech muska przednią szybę.

Nie chodziło o samą obelgę. Spotkałem się z dużo gorszymi, z powodu błędów w kompilacji. Chodziło o łatwość, z jaką cała sala ją przyjęła. O to, że nikt nie powiedział: „Hej, wystarczy!”. Ani o moją matkę. Ani o mojego brata Marka, który uśmiechał się od ucha do ucha w ręczniku, jakby nic się nie stało. Chodziło o to, jak ziemia śledziła moje kroki: tutaj, bądź dyskretny; tutaj, bądź wdzięczny.

Zarezerwowałem hotel przez telefon, zamówiłem jedzenie na wynos, którego prawie nie tknąłem, i zostawiłem powtórki „The Office” odtwarzane cicho w kółko, gapiąc się w sufit. Spałem jak zabity, wypatrując alarmu przeciwpożarowego, którego nie było.

Rano miałem osiem SMS-ów od mamy i trzy nieodebrane połączenia – proszę, wróć, sprawy wymknęły się spod kontroli, kochamy cię – każdy z nas próbował ogarnąć noc, która nie dawała rezultatu.

W kawiarni w centrum miasta, pełnej roślin i skąpanej w lo-fi muzyce, ściskałem czarną kawę obiema rękami i patrzyłem, jak spadają na nią duże cząsteczki.

Zadzwonił Mark. „Wszystko w porządku?”

„Nic mi nie jest.”

„Cody zachowywał się jak palant. Wiesz, jaki on jest.”

„Tak. I się śmiałeś.”

„To nie miało z tobą nic wspólnego, stary. Nie bądź taki wrażliwy.”

Zawsze jest śmiech, kiedy puenta żartu rani twoją godność.

„Dokładnie” – powiedziałem. „To zawsze żart, kiedy to ja.”

„Słuchaj, dałeś jasno do zrozumienia, o co ci chodzi – kultowa puenta prezesa – ale może powinieneś trochę przycichnąć. Ludzie po prostu nie rozumieją, co robisz”.

„Nawet nie próbują” – powiedziałem. „Zakładają najgorsze i nazywają to kpiną”.

Zaśmiał się nerwowo. „Po prostu wróć na deser”. Wszyscy się o ciebie martwią.

„Naprawdę? A może zastanawiają się, czy znowu nie zepsuję im idealnego wieczoru?”

Pozwolił ciszy zapaść. „Pomyśl o tym” – powiedział. Rozłączył się.

Ja też nie wróciłem do tego tematu tego dnia.

Wybrałem wyjście.

Dwa dni później rodzinna rutyna poszła swoją drogą: Lydia zapowiedziała wieczór gier. „Chodźcie wszyscy, zapomnijmy o tej niezręcznej sytuacji”. Mama dodała z nutką poczucia winy: „Dla rodziny, Aaronie”.

Więc poszedłem.

W środku pachniało cynamonem i luksusowymi świecami. „O, patrz” – powiedział wujek Jerry, unosząc plastikowy kubek. „Panie Dolino Krzemowa”. Cody skinął mi głową, jakby pozował do zdjęcia do katalogu. „Udało ci się”.

„Przyszedłem tylko dla gier” – powiedziałem.

Graliśmy w kalambury. Ktoś naśladował The Social Network, a Cody krzyknął: „To historia Aarona, tylko że ma mniej znajomych i o wiele mniej pieniędzy”. Śmiech. Nie wziąłem udziału.

Później Lydia przyniosła prostokątny tort. „Świętujemy wielką rozmowę kwalifikacyjną Cody’ego!” – oznajmiła. „Everlock!” Rozległy się brawa i wiwaty. Cody promieniał, jakby wznosił toast za własny sukces.

„Aaron, może mógłbyś mu dać jakieś wskazówki” – powiedziała Lydia słodkim głosem, który przeczył jej przebiegłości. „Aplikowałeś do takich miejsc, prawda?”

„Zatrudniałam ludzi z takich miejsc” – powiedziałem.

W pokoju zadrżało.

Cody pociągnął nosem. „Och, teraz oferujesz mi pracę?” „Już to zrobiłem” – odpowiedziałem. „W zeszłym roku. Zniknęłaś bez śladu podczas rozmowy kwalifikacyjnej”.

„O czym ty mówisz?”

Odwróciłem się do Lydii. „Pamiętasz, jak pytałem, czy ktoś z rodziny szuka pracy? Wysłałem ci ogłoszenie”.

Powoli skinęła głową.