Zemsta w Luksusowym Hotelu: Kiedy Porzucona Żona w Holu Używa Karty Kredytowej, by Zemścić się na Rodzinie, wybrany Ją Upokorzyla

„Rezerwacja dla rodziny Sterling. To ja ją zaatakowała. I gra, aby ja za nią zapłaciłam. Wszystkie pięć apartamentów. W tym penthouse”.

Rodzinne gry

Diana uruchamiana na ekranie, miejsce latały poniesione. „Tak… widzę tutaj.

Karta kredytowa jest zarejestrowana na pani nazwisko, Pani Julio Reed”.

„Dokładnie”, użytkm się, zimno i bez humoru.

„I jako oficjalna płatniczka tego pobytu, zostanie przekazana z mojego prawa do anulowania rezerwacji. I odszkodowanie na moją kartę”.

Oczy Diany zrobiły się szerokie. „Anulować? Teraz? Ale pani, oni są już w pokojach…”

„Pokojach, za które już nie płacą”, dokończyłam.

„I skoro nie są płacącymi gośćmi, potwierdzamy, że polityka hotelowa opróżnienie obiektu. Czyż nie?”

Profesjonalne szkolenie Diany z zaskoczeniem.

strach na moje zdecydowane oblicze, na walizki obok, a potem z powrotem na mnie.

Coś w jej następstwie się — od troski do skutków ubocznych.

„Pozwól, że zwolnij się z kierownikiem zmiany i ochrony”, powiedział, chwytając telefon.

Gdy zadziałało cicho, poczułem ukłucie winy, ale szybko je stłumiłem. Oni dokonali swojego wyboru. Teraz ja tworzę swój.

„Gotowe, pani”, powiedziała Diana, odkładając telefon. „Zwrot jest terapeutyczny.

Kierownik i lokalizacja są do apartamentów, aby… ich zmiana o sytuacji, w której znajdują się”.

Usiadłam ponownie, tym razem nie jako ofiara, lecz jako obserwatorka. Wzięłam telefon i wyłączyłam go.

Oni oczywiście mogą mnie dopuścić. Krzyczeć, język, maszyna wytwarzająca dźwięk winny.

Ale cisza mojego telefonu była teraz moją najpotężniejszą.

Kilkadziesiąt minut później winda się, a scena, która się rozegrała, była słodsza niż każdy tropikalny zachód słońca.

Oni, wspaniali Sterlingowie, byli spokojnie, ale charakterystyczni eskortowani przez ochronę hotelu.

Judith czerwona z wściekłości, gestykulująca histerycznie.

Chloe płakała, ze wstydu lub w gniewu, nie miłości.

A Tom… mój mąż, Tom, będący na całkowicie zagubionego, rozglądając się jak zwierzę w potrzasku, a walizki, które zabrali, teraz były ułożone obok nich w holu.

W ostatecznym wydaniu na mnie, siedząc spokojnie na fotelu. Jego oczy utkwiły w moich, pełne niedowierzania i ataku.

„Julio!”, krzyknął, przemierzając hol. „Co do diabła stworzyłeś? Wyrzucają nas!”