Zgubiłam Złote Kolczyki. Dwa Dni Później Nosiła Je Moja Sąsiadka.

Wiedział, że przekroczył granicę, z której nie ma powrotu.

Minął tydzień. Danika przestała nosić kolczyki. Zaczęła unikać windy. Nawet chodziła po schodach. Zauważyłam to wszystko.

Pewnego poranka, małe pudełko pojawiło się za moimi drzwiami. Zwykłe białe. Bez imienia. Bez notatki.

W środku były kolczyki.

Długo się im przyglądałem.

Nie wiedziałam, kto je zwrócił. Może to było poczucie winy. Może się rozstali. Może jedno i drugie. Nie pytałam. Po prostu odłożyłam je z powrotem do aksamitnego pudełka, gdzie ich miejsce.

Tego wieczoru ugotowałam lasagne. Pierwszy prawdziwy posiłek odkąd wszystko się roztrzaskało. Zapaliłam świeczkę, nalałam sobie kieliszek wina i usiadłam sama przy stole.

I nie płakałam.

Następnego dnia Niall napisał SMS-a:
„Wiem, że nie mam prawa, ale czy możemy porozmawiać?”

Odpowiedziałem:
„Przyjdź jutro. Za godzinę. Nie więcej”.

Pojawił się, wyglądając na pustego. Zmęczonego. Wyczerpanego poczuciem winy — lub żalem. A może jednym i drugim.

Powiedział wszystkie typowe kwestie: „To nic nie znaczyło.” „To był błąd.” „Tęsknię za tobą.”

Miał nawet czelność powiedzieć, że tak naprawdę nie lubi Daniki. Wtedy znów się zaśmiałam — tym razem gorzko.

„Dlaczego więc ona?” – zapytałem.

Odwrócił wzrok. „Nie wiem. Była… tam.”

To w pewnym sensie pogorszyło sprawę.

Nie chodziło o miłość. Nie chodziło nawet o nią.

Chodziło o wygodę. Nudę. Słabość.

Powiedziałam mu, że potrzebuję czasu. Przestrzeni. Idę na terapię. Sama.

Skinął głową. Powiedział, że poczeka.

Nie prosiłam go o to.

Minął miesiąc. Zacząłem uprawiać jogę. Więcej spotykałem się ze znajomymi. Podróżowałem, żeby zobaczyć się z siostrą w Asheville. Górskie powietrze coś ze mną zrobiło. Oczyściło mi głowę.

I zdałem sobie z czegoś sprawę:
powoli znikałem.

W naszym małżeństwie byłam spoiwem. Tym, który organizował, pamiętał, planował. Podczas gdy Niall dryfował między marzeniami i projektami, ja trzymałam wszystko razem.

Byłem wyczerpany, a nawet tego nie zauważyłem.

Na terapii w końcu powiedziałam to na głos: zrezygnowałam z malowania. Zrezygnowałam z marzenia o otwarciu księgarni. Zrezygnowałam z części siebie, aby utrzymać życie, które wyglądało na „poukładane”.

Ale komfort nie jest tym samym, co szczęście.

Pewnego popołudnia ponownie spotkałem Danikę.

Tym razem to ona podeszła do mnie.

Wyglądała inaczej — pusta, jakby blask jej zatarł się.

„Nie wiedziałam, że kolczyki są twoje” – powiedziała cicho. „Powiedział mi, że jesteście w separacji”.

Uwierzyłem jej. Widziałem żal.

„Oddałam je” – dodała. „Przepraszam”.

Skinąłem głową. To wystarczyło.

Wyprowadziła się dwa tygodnie później.

Już jej nie nienawidziłem. Po prostu nie obchodziło mnie to.

Niall napisał ponownie. Chciał iść na kawę.

Tak, zrobiliśmy.