Zmarł 30 minut po ślubie. Szokujący powód…

Pieniądze zebrane przez Nastię stały się pierwszą wpłatą na ten fundusz. Klinika Nastii została otwarta w małej nadmorskiej miejscowości niedaleko Soczi. Irina Wiktorowna i kilku lekarzy-wolontariuszy przyjeżdżało tam co weekend, aby zapewnić bezpłatną opiekę medyczną.

Z okien kliniki roztaczał się widok na piękne morze. 365 listów Anastazji zostało opublikowanych w formie książki zatytułowanej „List na jutro”.

Historia miłosna kobiety, która stała się bezdomna, stała się bestsellerem i przyniosła pocieszenie i nadzieję wielu ludziom. Rok później Irina Wiktorowna ponownie odwiedziła grób Dmitrija i Anastazji. Padał deszcz, ale nie otworzyła parasola.

Uklękła przed nagrobkiem. „Nastenko, twój ostatni dar pomaga wielu ludziom. Nic ze sobą nie wzięłaś, ale zostawiłaś nam wszystko”.

Położyła na grobie egzemplarz księgi z listami Nastii. Na okładce widniało uśmiechnięte zdjęcie Anastazji i krótkie zdanie: „Za każdym razem, gdy spojrzysz na morze, uśmiechnij się. Będę patrzeć na ciebie stamtąd”.

Deszcz nadal padał, ale gdzieś w oddali promień słońca przebił się przez chmury, jakby ktoś się uśmiechnął. Być może wiedziała, że ​​miłość to nie długa obietnica, a jedna, szczera chwila. A może on od samego początku wyczuwał, że szykuje się do odejścia.

Ale uratowali się nawzajem. W tej chwili, gdy cały świat się odwrócił, dwa serca objęły się w uścisku. Czy będąc na ich miejscu, podjąłbyś tę samą decyzję? Czy samo wspomnienie miłości w tej ostatniej chwili wystarczyłoby? Historia dobiegła końca, ale pytanie, które krąży w twoim sercu, jest teraz skierowane do ciebie.