Żołnierze zaczęli się śmiać z blizn młodej kobiety w szatni — ale gdy generał wkroczył, ujawnił prawdę, której żaden z nich nie był gotowy usłyszeć

— „Dlaczego… dlaczego nam nigdy nie powiedzieliście?” zapytał cicho jeden żołnierz.

Dziewczynka podniosła oczy, otarła łzy i wyszeptała:

— „Wypełniałem tylko swój obowiązek. Nie ma się czym chwalić”.

Żołnierze spuścili głowy. Potem jeden z nich wyciągnął do niej rękę. Pozostali poszli za nim.

— „Wybaczcie nam… i dziękujemy za waszą służbę” — powiedział najmłodszy z nich.

Od tego dnia nikt już nigdy nie nazwał jej „słabą płcią”. Stała się dla nich nie tylko towarzyszką broni, ale żywym przykładem siły i odwagi.