Gdy jej głos wypełnił salę, gwar ucichł. Grace włożyła całe serce w każde słowo, a słowa piosenki odzwierciedlały jej zmagania i nadzieję. Kiedy skończyła, tłum wybuchnął brawami.

Łzy napłynęły jej do oczu, dopóki Olivia nie wyrwała jej mikrofonu.

„To było urocze” – zadrwiła. „A teraz wracaj do kuchni”.

Upokorzenie paliło Grace. Odwracając się, by odejść, poślizgnęła się na kałuży i upadła, trzymając się za brzuch. Wśród tłumu rozległy się westchnienia. Andrew podbiegł do niej. „Wszystko w porządku?” – zapytał z naciskiem.

„Myślę, że tak” – wyszeptała, próbując odzyskać równowagę.

Zimny ​​głos Olivii przebił się przez hałas. „Andrew, wracajmy na tańce”.

Ale Andrew stał, zaciskając szczękę. „To już koniec ślubu” – powiedział, zdejmując obrączkę. W sali zapadła cisza. Jego matka podeszła, wściekła. „Upokorzyłeś ciężarną kobietę” – powiedziała ostro do Olivii.

Przybyli ratownicy medyczni i zabrali Grace do szpitala, gdzie Andrew pozostał przy niej. W kolejnych dniach stał się jej największym wsparciem – pomagając jej w powrocie do zdrowia, wierząc w jej muzykę i zachęcając ją do nagrania płyty „Rise Again”.

Piosenka stała się viralem, katapultując Grace w blask reflektorów, o którym kiedyś tylko marzyła. Z pomocą Andrew rozpoczęła karierę i zaczęła budować życie, którego inspiracją była miłość, a nie ból.

Kiedy Dylan próbował wrócić, nie pozwoliła mu zakłócić swojego spokoju. Nie była już przerażoną służącą – była matką, piosenkarką i osobą, która przetrwała.

Kilka miesięcy później, gdy Grace stanęła na scenie w Hollywood Bowl, zaśpiewała piosenkę, która odmieniła jej życie. Oklaski tłumu grzmiały przez całą noc, a jej oczy napełniły się łzami.

Wzniosła się – ponad upokorzenie, złamane serce i strach – do wszystkiego, czym zawsze miała być.