Żona wróciła do męża ze zwieszonymi ramionami…

Zachichotał:
„Nie spodziewałem się po tobie takiej… inicjatywy”.

Te słowa rozpaliły w niej ogień. Przygotowała się skrupulatnie: morskozielona sukienka, świece, muzyka. Wydawało się, że wszystko się ułoży.

Goście się zebrali, atmosfera była lekka i radosna. Ale kiedy Andriej Lwowicz poprosił Lisę z księgowości, żeby zatańczyła zamiast niej, Weronika zamarła. Jego dłoń pewnie, naturalnie spoczęła na plecach Lisy – jakby tak właśnie miało być.

Powietrze stało się gęste, a gardło ścisnęło się.

W kuchni, krztusząc się łzami, otworzyła puszkę mleka skondensowanego i zjadła je łyżką, nie czując smaku.

„Veronica” – powiedział cicho główny księgowy – „wiedziałaś, że mają romans, prawda? Wszyscy wiedzą o tym od dawna”.

Dzień później Gena wróciła z podróży. Przywitała go pasztecikami, pieczonym mięsem i uśmiechem. Opowiadał o rodzinie, o drodze, a ona patrzyła na niego – prosto, czule, szczerze.

Nawet jeśli nie nosi garniturów i nie używa obcych słów, nawet jeśli jego dłonie są zrogowaciałe, jest jej mężczyzną.

I żaden Andriej Lwowicz ze swoim blaskiem nie mógłby się równać z tą prostotą i ciepłem.