Zostałem zwolniony przez zięcia prezesa o 9:06 rano – szkoda, że ​​patent wart 840 mln dolarów ma moje panieńskie nazwisko

Cichy sygnał dzwonka oznajmił slajd wprowadzający do panelu, a następnie głos moderatora rozbrzmiał echem w sali: „Dołącza do nas twórca jednego z najbardziej odpornych systemów bazowych w dziedzinie sztucznej inteligencji w infrastrukturze. Niedawno licencjonowany dla Verilia Tech. Powitajcie Elenę Hartwell”.

Drzwi się otworzyły. Wyszedłem w asyście głównych inżynierów Verilii – dwie z nich, które kiedyś szkoliłem, teraz rozwijały się w swoim własnym geniuszu. Na środku sceny czekały cztery fotele, każdy z tabliczką z nazwiskiem.

Kiedy dotarłem do swojego, zamarłem na chwilę. I oto był. Czarny tusz na szczotkowanej stali. Elena Hartwell, twórczyni systemu rdzeni Ravex.

Nie współautor. Nie doradca. Nie z oryginalnego zespołu. Twórca.

Zająłem miejsce. Wyprostowany kręgosłup. Podbródek uniesiony. Ta chwila nie wymagała dumy. Wymagała spokoju.

Dyskusja była ostra, wielowarstwowa i przyszłościowa. Rozmawialiśmy o autonomii i kodzie, zabezpieczeniach etycznych, bezpieczeństwie postkwantowym. Na dwa pytania odpowiedziałem precyzyjnie: na jedno z ciepłem, a na drugie o własności i atrybucji w bezruchu, który skłonił publiczność do pochylenia się do przodu.

Po sesji pod sceną ustawiła się kolejka, głównie inżynierów dźwięku, głównie młodszych ode mnie. Ale jedna osoba szczególnie się wyróżniała – dziewczyna w ogromnych okularach i z identyfikatorem prasowym krzywo zwisającym z smyczki.

Kiedy do mnie dotarła, nie podała mi ręki. Wyszeptała tylko: „Kiedyś mówili, że jesteś tylko częścią zespołu. Ale teraz wiem, że byłaś całym systemem”.

Nie odpowiedziałem ani słowem. Po prostu skinąłem głową. Bo miała rację.

Zwolnili Elenę Brooks. Zapomnieli o Elenie Hartwell.

Ale systemy pamiętają o swoich fundamentach. A dziedzictwo – prawdziwe – nie znika, gdy ktoś usunie twoje nazwisko z odznaki.

Powstają, gdy ty to robisz.