Zostawiłem matkę, aby zająć się żoną i dzieckiem, ale gdy wróciłem wcześniej, odkryłem prawdę, która mną wstrząsnęła.

Przyniosła saszetkę  gorącego bulionu , ciepłe mleko z  cynamonem  i bukiet  białych kwiatów (na przykład gardenii lub kalii) .

Bez kazań, bez łez, moja matka siedziała naprzeciwko Sofii, a jej głos brzmiał ciężko: „Wybacz mi, córko. Nie rozumiałam, przez co przechodzisz. Chciałam tylko pomóc, ale cię zraniłam. Jeśli mi pozwolisz,  chcę się nauczyć na nowo  – być matką i babcią”.

Sofia milczała przez dłuższą chwilę, a łzy spływały jej po policzkach. Lekko skinęła głową.

Od tego dnia wszystko się zmieniło.

Moja matka już nie „rozkazywała”, lecz słuchała.

Sofia nie wycofała się już, ale dzieliła się słodko swoimi sprawami.

Nauczyłem się nie stać pośrodku, nie decydować, kto ma rację, a kto nie, lecz zachować  pokój i szacunek .

Pewnej nocy, gdy patrzyłam, jak dwie kobiety układają mojego syna Aarona do snu, uświadomiłam sobie: rodzina to nie miejsce, w którym żyją tylko idealni ludzie, ale miejsce, w którym ludzie uczą się sobie wybaczać, kochać się i wyciągać wnioski ze swoich błędów.

Tego dnia pobicie mojej żony przez moją matkę było katastrofą, która  zmusiła nas  wszystkich do przebudzenia się i zrozumienia siebie nawzajem.