Zostawili ze mną swojego dwumiesięcznego synka, kiedy poszli na zakupy. Ale jego rozpaczliwy płacz nie ustawał. Sprawdziłam jego pieluchę i to, co znalazłam, sprawiło, że zadrżały mi ręce. Złapałam go i pobiegłam do szpitala.

Nigdy nie zapomnę tego sobotniego popołudnia w Madrycie.

Mój syn i synowa poprosili mnie, żebym zaopiekowała się ich dwumiesięcznym dzieckiem, podczas gdy oni załatwiają kilka spraw. Zgodziłam się z radością – w końcu czekałam na okazję, żeby spędzić czas z moim pierwszym wnukiem. Kiedy przyjechali, maluch spał smacznie w wózku, ciasno otulony bladoniebieskim kocykiem. Po krótkim pożegnaniu drzwi się zamknęły i nagle zostaliśmy tylko we dwoje.

Na początku wszystko wydawało się zupełnie zwyczajne. Przygotowałam ciepłą butelkę, upewniłam się, że w pokoju nie jest za zimno i usiadłam wygodnie na kanapie z nim w ramionach. Ale zaledwie kilka minut później zaczął płakać. Nie z głodu. Nie ze zmęczenia. To był bolesny, rozpaczliwy jęk, który ścisnął mi coś w piersi.

Próbowałam wszystkiego – kołysałam go, śpiewałam mu cicho, jak kiedyś z dziećmi. Ale im bardziej go uspokajałam, tym bardziej wydawał się zdenerwowany. Jego małe ciałko napinało się, skręcało z dyskomfortu. Coś było nie tak. To nie był normalny płacz.

Myśląc, że to gaz, przyłożyłam go do ramienia i delikatnie poklepałam po plecach. Płacz tylko się nasilił. Poczułam w sobie niepokój; instynkt podpowiadał mi, że muszę go zbadać.

Ostrożnie położyłam go na łóżku i podniosłam jego maleńkie ubranko, żeby spojrzeć na pieluszkę. To, co zobaczyłam, sprawiło, że serce przestało mi bić. Ręce mi drżały, ogarnęła mnie fala strachu. Dziecko krzyczało, a ja starałam się zachować spokój i myśleć.

„Mój Boże…” wymamrotałem, wciąż nie mogąc tego w pełni przetworzyć.

Jego krzyki zmusiły mnie do działania. Bez wahania otuliłam go kocykiem, przytuliłam najczulej, jak potrafiłam, i wybiegłam za drzwi. Chwilę później machałam na taksówkę.