Mój mąż ukradł moją kartę bankową, żeby kupić bilet na wyjazd ze swoją kochanką, ale gdy dotarli na lotnisko, lodowate słowa oficera pozostawiły ich oboje bez słowa…

Byliśmy z Carlosem małżeństwem od siedmiu lat i wychowywaliśmy synka. Od początku naszego małżeństwa uważałam mojego męża za osobę spokojną, pracowitą i godną zaufania. Carlos pracował w biurze, a ja prowadziłam sklep internetowy, który przynosił stały dochód. Co miesiąc wpłacaliśmy pieniądze na wspólne konto na pokrycie kosztów utrzymania domu. Ponieważ jednak moja firma przynosiła więcej dochodów, karta debetowa była głównie na moje nazwisko. Carlos miał hasło, choć nigdy nie sądziłam, że kiedyś je nadużyje.

W ostatnim czasie Carlos bardzo się zmienił.
Często wracał późno do domu, tłumacząc się nadgodzinami lub kolacjami z klientami. Ciągle nosił telefon przy sobie i nie pozwalał nikomu go dotykać. Moje wątpliwości się pogłębiały, ale brakowało mi dowodów.

Pewnego wieczoru, gdy brał prysznic, jego telefon zawibrował na stole. Mimowolnie spojrzałam na wiadomość: „Nie zapomnij paszportu! Jutro wyjeżdżamy na wakacje. Nie mogę się doczekać!”. Poczułam ucisk w piersi. Drżącymi dłońmi otworzyłam czat i zobaczyłam, że już kupił bilety i zarezerwował luksusowy hotel… wszystko obciążyło moją kartę.

Zaśmiałam się gorzko. Wszystkie moje ciężko zarobione pieniądze, wszystkie nieprzespane noce, które znosiłam, żeby zabezpieczyć naszą przyszłość, zostały przez niego wysysane z innej kobiety.

Tej nocy leżałam bezsennie, zastanawiając się, jak go zdemaskować. Nie chciałam dramatów w domu, które mogłyby skrzywdzić naszego syna, ale nie mogłam też pozwolić, żeby on i jego kochanka zmarnowali to, co zbudowałam. W końcu wymyśliłam idealny plan.

Następnego ranka Carlos wstał wcześnie, schludnie ubrany i powiedział mi:

„Wyjadę w podróż służbową na kilka dni. Komunikacja może być ograniczona. Proszę, zaopiekuj się naszym synem, dobrze?”

Zmusiłam się do lekkiego uśmiechu i odpowiedziałam po prostu:

„W porządku”.