Starsza kobieta, po odsiedzeniu wyroku, wróciła do domu syna, szukając schronienia… ale on zatrzasnął jej drzwi przed nosem. Sprawiedliwość wkrótce miała go dosięgnąć.

Starsza kobieta, po odsiedzeniu wyroku, wróciła, szukając schronienia w domu syna… ale on zatrzasnął jej drzwi przed nosem. Sprawiedliwość wkrótce go dopadnie.
Kur długiej podróży, szorstki i szary, przywarł do jej skóry, zmieszany z potem wyczerpania, przemieniając się w niewidzialny, lecz nie do zniesienia ciężar. Autobus wydał ostatni ryk i ruszył, zostawiając ją samą na opustoszałym przystanku na obrzeżach Toledo. Powietrze pachniało absyntem, dojrzałą pszenicą i odległym dymem palonego drewna: pradawnym, znajomym aromatem, tak bliskim, że aż łzy napłynęły jej do oczu. Pięć lat. Dokładnie pięć lat, dwa miesiące i siedemnaście dni, podczas których jej płuca nie oddychały tym powietrzem. Tylko stęchły smród celi, krzyki strażników i skrzypienie zamków.

Isabel zrobiła krok, potem kolejny, opierając się o stary płot z gałęzi. „To mój świat”, pomyślała. Świat, któremu poświęciła pięć lat swojego życia. Jej wzrok zamglił się przed zmęczonymi oczami, ale przycisnęła palce do szorstkiego drewna i otworzyła powieki.

I oto był. Jej dom. Mały, z drewna pociemniałego od upływu czasu, ale solidny, mocny. Cienka nić dymu z komina wznosiła się ku niebu, a złote światło lśniło w oknach o jesiennym zachodzie słońca. To znaczyło, że jest w środku. Jej Adrian. Jej jedyny syn. Jej niefortunna miłość, ale ogromna i pochłaniająca wszystko.

Jej serce waliło, wymazując zmęczenie latami nieobecności. Jej stopy niosły ją samotnie przez podwórze. Zauważyła, że ​​weranda jest nowa, z rzeźbionymi balustradami, że szopa została naprawiona, że ​​płot pomalowany. Fala dumy ścisnęła jej gardło: „Brawo, Adrianie, brawo, mój synu. Utrzymujesz dom tak, jak cię uczyłam”. Już wyobrażała sobie uścisk, dotyk jego policzka, nowe życie po wszystkich złych chwilach.

Drzwi przez chwilę stawiały opór, spuchnięte od wilgoci. Isabel z trudem otworzyła drzwi i wyszła na korytarz. Nagle zatrzymał się gwałtownie: przed nią stał nieznany mężczyzna. Wysoki, barczysty, w luźnym swetrze, z ręcznikiem w ręku. Spojrzał na nią zaskoczony, oceniając jej starzejącą się twarz, staromodny szalik i szorstki więzienny płaszcz.

„Kogo szukasz, babciu?” zapytał spokojnym, ale lodowatym głosem.

Gardło Isabel się ścisnęło. Ledwo zdołała wyszeptać:

„Adrián… Gdzie jest Adrián?”