Przebrałem się za bezdomnego i poszedłem do swojego supermarketu, żeby zobaczyć, kto zasługuje na mój spadek, a potem…

W ciągu dziewięćdziesięciu lat życia widziałem więcej, niż potrafię zliczyć.
To, co zaczęło się jako mały sklepik na rogu, gdy byłem młody, z czasem rozrosło się w ogólnopolską sieć supermarketów, którą wspólnie z żoną rozwinęliśmy.

Ale po jej śmierci wszystko się zmieniło. Poczułem, że nadszedł czas, aby się wycofać, spędzić resztę życia w spokoju, a nie w salach konferencyjnych i na zebraniach.

Był jednak jeden problem. Kto miałby to wszystko przejąć? Nie mając własnych dzieci, byłem rozdarty – czy to mają trafić do dzieci moich kuzynów, do prawników, którzy nadzorowali moje sprawy, czy może do członków zarządu, którzy byli ze mną od dziesięcioleci?

Wtedy mnie olśniło. Nie chodziło tylko o pieniądze. Wszystko, co zbudowałem, musiało trafić w odpowiednie ręce. Dlatego postawiłem sobie za cel odkrycie, kto jest naprawdę tego godny.

Pewnego dnia przebrałem się za bezdomnego i odwiedziłem kilka moich supermarketów. Za każdym razem kierownicy mnie odtrącali, traktowali z pogardą i dawali mi do zrozumienia, jak mało szacunku mają dla bezbronnych.

Właśnie wtedy, gdy zaczynałem tracić nadzieję, pewien człowiek wszystko zmienił. Lewis Carter, młodszy administrator, cicho zaprowadził mnie do pokoju socjalnego. Podał mi kanapkę, nalał kawy i rozmawiał ze mną z autentyczną życzliwością. W jego oczach widziałem współczucie – nie litość, nie obowiązek, ale prawdziwe człowieczeństwo.