Odszedł od mojej żony i trzech córek, by spełnić marzenie o „idealnej rodzinie”, aż do dnia, w którym wróciłem do domu i zastałem tam ostatnie słowa mojej żony

Rozczarowanie ukryte za uśmiechem
Każdego wieczoru moje córki biegły do ​​drzwi, gdy tylko wracałem do domu. Rzucały mi się w ramiona, a ich śmiech wypełniał dom. Uśmiechałem się w odpowiedzi, ale w głębi duszy czułem frustrację.

Dlaczego nie czułem dumy, którą czuli inni ojcowie? Dlaczego nie widziałem w nich siebie?

W mojej głowie nosiłem obraz „idealnej rodziny” – syna, który wyglądał jak ja, który mógłby kontynuować moje hobby, moje tradycje, a nawet mój upór. Zamiast tego miałem trzy córki. Cudowne, bystre, kochające dziewczynki – ale żadna z nich nie spełniała marzenia, którego nie mogłem porzucić.

Długo oczekiwane dziecko
Kiedy moja żona ponownie zaszła w ciążę, lekarz powiedział nam, że spodziewamy się chłopca. Byłem przepełniony radością. Wierzyłem, że to dziecko w końcu da mi więź, której tak pragnąłem.

Ale kiedy się urodził, od razu zauważyłem różnice. Miał jaśniejszą skórę, migdałowe oczy i szerokie czoło. Wpatrywałem się w jego twarz raz po raz, aż gorycz mnie zatruła.

Pewnego wieczoru wyrzuciłem z siebie słowa, które dręczyły mnie od dawna:
„Jesteś pewien, że to mój?”

Moja żona zamarła, a łzy płynęły jej bezgłośnie. A moja dwunastoletnia córka spojrzała na mnie wzrokiem, który rani głębiej niż jakiekolwiek ostrze.