Po rozwodzie mój mąż z szyderczym uśmiechem rzucił we mnie starą poduszką. Kiedy rozpięłam ją, żeby ją wyprać, byłam oszołomiona tym, co było w środku…

Héctor i ja byliśmy małżeństwem od pięciu lat. Od pierwszego dnia, kiedy zostałam jego żoną, przyzwyczaiłam się do jego zimnych słów i obojętnych spojrzeń. Héctor nie był agresywny ani głośny, ale jego apatia sprawiała, że ​​moje serce z każdym dniem coraz bardziej słabło.

Po ślubie mieszkaliśmy w domu jego rodziców w dzielnicy Mexico City.

Każdego ranka wstawałam wcześnie, żeby gotować, prać i sprzątać.

Każdego wieczoru siedziałam i czekałam na jego powrót, tylko po to, by usłyszeć, jak mówi:

„Tak, już jadłam”.

Często zastanawiałam się, czy to małżeństwo różni się od bycia najemcą. Próbowałam budować, próbowałam kochać, ale jedyne, co dostawałam w zamian, to niewidzialna pustka, której nie mogłam wypełnić.

Wtedy pewnego dnia Héctor wrócił do domu z zimną, pozbawioną wyrazu twarzą.

Usiadł naprzeciwko mnie, wręczył mi papier rozwodowy i powiedział suchym głosem: – Podpisz. Nie chcę już marnować czasu żadnego z nas.

Zamarłam, ale nie byłam zaskoczona. Z napływającymi łzami wzięłam długopis drżącą ręką. Wszystkie wspomnienia czekania na niego przy stole, te chwile, kiedy w środku nocy bolał mnie brzuch i znosiłam to samotnie, nagle powróciły niczym głębokie rany.

Po podpisaniu listu spakowałam swoje rzeczy.

W jego domu nie było nic, co by do mnie należało, poza kilkoma ubraniami i starą poduszką, z którą zawsze spałam.

Tylko dla przykładu
Kiedy wyciągałam walizkę za drzwi, Héctor rzucił we mnie poduszką, a jego głos był pełen sarkazmu: – Weź ją i umyj. Pewnie zaraz się rozpadnie. Wzięłam poduszkę, czując ucisk w sercu. Naprawdę była stara; poszewka była wyblakła, z pożółkłymi plamami i podartymi miejscami.

To była poduszka, którą przywiozłam z domu mojej matki w małym miasteczku w Oaxaca, kiedy studiowałam w tym mieście, i zatrzymałam ją, kiedy zostałam jego żoną, bo miałam problemy ze snem bez niej.

Kiedyś narzekał na nią, ale ja nadal ją zachowałam. Wyszłam z tego domu w milczeniu.