Uważając matkę za ciężar, syn oddał ją do najtańszego domu opieki. „Jakie jest pani nazwisko panieńskie?” – zapytała obojętnie pielęgniarka, wypełniając dokumenty. Starsza kobieta podała swoje nazwisko. Nagle pielęgniarka spojrzała na nią z przerażeniem w oczach. A kiedy zadała kolejne pytanie, syn, stojący obok niej, zmroził się.

Mamo, jesteś gotowa? Głos Vadima Kovala, celowo radosny i rzeczowy, przerwał ciszę małego mieszkania, pachnącego Corvalolem i suszonymi jabłkami. Stał w drzwiach, już ubrany w nienaganny szary garnitur, niecierpliwie stukając w ekran swojego drogiego smartfona.

Anna Pietrowna siedziała na skraju sofy, ściskając starą, podartą torebkę. Nie odpowiedziała, tylko powoli podniosła wyblakłe niebieskie oczy na syna. W ich głębi krył się tak cichy, wybaczający smutek, że Wadim na chwilę poczuł się nieswojo. Odwrócił wzrok, wpatrując się w wyblakły dywan w orientalny wzór.

Świadek całego swojego dzieciństwa. Swietłana zamówiła taksówkę za dziesięć. Kontynuował, starając się nie patrzeć na matkę. Lekarz w pensjonacie oczekuje nas o jedenastej.

Mówi, że warunki tam są doskonałe. Świeże powietrze, cztery posiłki dziennie, całodobowa opieka medyczna. Będzie ci tam lepiej, mamo. Znacznie lepiej niż tutaj, sama.

Znów milczała, tylko mocniej ściskając rączki torby. W tej ciszy Wadim usłyszał ogłuszający wyrzut. Czuł się jak aktor na scenie, wygłaszający wyuczone, fałszujące kwestie. Pensjonat.

Jakież piękne, proste słowo znaleźli ze Swietą, by zastąpić inne. Było prymitywne, instytucjonalne i przesiąknięte beznadzieją. Dom opieki. Najtańszy, jaki mogli znaleźć w promieniu stu kilometrów od miasta.

Ta myśl sprawiła, że ​​się skrzywił. Wczorajsza rozmowa z żoną wciąż dźwięczała mu w uszach. „Vadik, nie mogę już tego znieść” – powiedziała Swietłana, nerwowo krążąc po ich idealnie czystej kuchni w wiejskim domu. „Włożyliśmy wszystkie nasze pieniądze w ten remont”.

Potrzebuję tarasu z wiklinowymi meblami, nie tego wszystkiego. A twoja matka stała się ciężarem. Swieta, ona jest moją matką, zaprotestował ze zmęczeniem. Dokładnie, i ona ingeruje w nasze życie.

Jej ciśnienie krwi waha się. Zapomina zakręcić gaz. Ostatnio o mało nie podpaliła. A jej mieszkanie, ten budynek z czasów Chruszczowa, stoi pusty; płacimy za media, podczas gdy moglibyśmy je sprzedać i dokończyć budowę domu.

Wiedział, że Swieta ma rację, przynajmniej z praktycznego punktu widzenia. Jego matka rzeczywiście stała się roztargniona i słaba. Po śmierci ojca pięć lat temu zdawała się zanikać, a ich dom, marzenie jego życia, symbol sukcesu, wymagał coraz większych nakładów. Sprzedaż mieszkania matki rozwiązałaby wszystkie problemy.

To tymczasowe, powiedział sobie, patrząc, jak matka z trudem wstaje z kanapy. „Tylko do końca remontu. Wtedy ją przyjmiemy”. Ale w głębi duszy wiedział, że kłamie.