Jej ojciec wydał ją za mąż za żebraka, ponieważ urodziła się niewidoma – co

Myślisz, że go znasz, ale tak nie jest. To nasz kuzyn, wygnany za błąd, który popełnił. Ojciec zapłacił mu, żeby cię zabrał, żeby nas od ciebie uwolnił”.

Serce Zainab zamarło. Jej umysł pogrążył się w chaosie i niedowierzaniu. Słowa siostry szarpały ją okrutną prawdą, na którą nie była przygotowana. Miała wrażenie, jakby ziemia pod jej stopami się zapadła. Zatoczyła się do tyłu, potrząsając głową, jakby chciała strząsnąć z siebie słowa, które właśnie w nią wyrzucił.

„Kłamiesz” – wyszeptała Zainab drżącym głosem. Jednak gdzieś głęboko w środku zastanawiała się, czy Amina mówi prawdę. Nigdy nie słyszała, żeby Yusha mówił o swojej przeszłości, ani też go do tego nie namawiała. Była zadowolona, ​​otulona drobną bańką dobroci i czułości, którą jej dawał – w jaskrawym kontraście do okrucieństwa, którego doświadczyła przez całe życie.

„Zapytaj go” – zadrwiła Amina, po czym się odwróciła.

Z ciężkim sercem Zainab wróciła do małej chatki. W głowie miała zamęt, bezustannie odtwarzając słowa Aminy. Gdy weszła, wyczuła obecność Yushy po cichym oddechu. Był tam, czekał na nią, jak zawsze.

„Zainab” – przywitał się z nią łagodnie, wyciągając rękę do jej dłoni, ale ona się odsunęła.

„Czy to prawda?” zapytała głosem niewiele głośniejszym od szeptu.

Yusha zamilkła. Czuła napięcie w powietrzu, tak gęste, że aż przenikało.