Wyszłam za mąż za Javiera, najmłodszego syna zamożnej rodziny w Madrycie.

W dniu naszego ślubu wszyscy mówili mi, jakie mam szczęście: „Twój mąż jest dobry, a twoja teściowa jest wytworna i pochodzi z szanowanej rodziny”. Ale tylko ja wiedziałam, że wejście do tego wspaniałego domu oznacza wejście w świat sztywnych zasad i czujnego spojrzenia.

Niedługo po naszym ślubie zmarł mój teść, a moja teściowa, Doña Teresa, zaczęła chorować. Ponieważ Javier pracował poza miastem, wszystko – posiłki, leki, nieprzespane noce – stało się moją odpowiedzialnością.
Czasami w środku nocy, gdy poruszała się z bólu i mamrotała:
„Marina…”

Bez względu na to, jak bardzo byłem wyczerpany, natychmiast się podnosiłem.

Tak minęło osiem lat.

Osiem długich lat, w których zapomniałam, że moje własne marzenia w ogóle istnieją.
Moi przyjaciele otwierali butiki, zakładali rodziny, podróżowali po świecie…
a ja czułam tylko zapach zupy, syczenie butli z tlenem i ciężar ciszy w ciemności.

Ale nigdy nie narzekałam. Zawsze wierzyłam, że dobroć nigdy nie pozostaje bez nagrody.
Kiedy Doña Teresa w końcu odeszła, padłam na kolana przy jej łóżku, szlochając niepowstrzymanie.
Zorganizowałam pogrzeb, powitałam każdego gościa, posprzątałam każdy kąt w domu – wkładając w to całe serce.

Potem przyszedł prawnik, żeby odczytać testament.
Cały spadek – mieszkanie w centrum, oszczędności, wiejska posiadłość – został podzielony między dwóch synów.
Ani jednej wzmianki o mnie.
Ani słowa podziękowania za osiem lat troski i oddania.

Stałam jak sparaliżowana pośrodku salonu, a powietrze wypełniały szepty:

„No cóż, ona jest tylko synową… czego się spodziewała?”

Tej nocy po cichu zacząłem pakować swoje rzeczy.
Ale kiedy otworzyłem szafę, żeby wyjąć płaszcz, znalazłem kopertę ukrytą głęboko w szufladzie.
Na przodzie, delikatnym pismem, widniał napis:
„Dla Mariny – jeśli mnie już tu nie będzie”.

Moje ręce drżały, gdy go otwierałam. W środku znajdował się list napisany chwiejnym pismem Doñi Teresy: