Matka rodzi 10 dzieci, a lekarze odkrywają, że jedno z nich nie jest dzieckiem! Największy szok!…

Kiedy lekarze powiedzieli Amelii Wright, że spodziewa się dziesięciorga dzieci, jej mąż Oliver o mało nie upuścił kawy. Ale to, co wydarzyło się później, wstrząsnęło nimi o wiele bardziej niż ta niewiarygodna liczba.

Wszystko zaczęło się w łagodny wiosenny poranek w St. Marigold Medical Center, małym szpitalu ukrytym wśród kwitnących wiśni. Amelia, trzydziestotrzyletnia i promienna, mimo wyczerpania, czekała z niepokojem obok Olivera. Jej ciąża od samego początku przebiegała dziwnie – jej brzuch zdawał się rosnąć szybciej, niż pozwala na to natura.

Ich lekarz rodzinny, dr Rowan, wszedł ze swoim znajomym, uspokajającym uśmiechem. „Spójrzmy na twój mały cud” – powiedział, włączając ultrasonograf. W gabinecie cicho szumiało; palce Amelii ścisnęły dłoń Olivera, gdy chłodny żel dotknął jej skóry.

Na początku dr Rowan uśmiechnął się do ekranu. Potem jego wyraz twarzy zbladł. Pochylił się bliżej, marszcząc brwi i raz po raz regulując ustawienia.

Amelia poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła. „Panie doktorze? Coś się stało?”

Nie odpowiedział od razu. Jego głos, kiedy się odezwał, był cichy i pełen niedowierzania. „To nie może być prawda” – mruknął i zawołał dwie pielęgniarki. Zebrały się wokół, szepcząc oszołomione głosy.

Oliver wstał, z pobladłą twarzą. „Powiedz nam, co się dzieje”.

Doktor Rowan w końcu się odwrócił i odchrząknął. „Amelia… Oliver… spodziewasz się dziesięciorga dzieci”.

W pokoju zapadła cisza.

„Dziesięć?” – wyjąkał Oliver. „Jak w… dziesięć?”

Doktor Rowan skinął powoli głową. „Dziesięcioraczki. Nigdy czegoś takiego nie widziałem”.

Oczy Amelii napełniły się łzami. Pomysł był jednocześnie wspaniały i przerażający. Oliver objął ją ramionami i szepnął: „Damy radę. Jakoś”.

Ich historia rozeszła się po Maple Hollow, ich cichym miasteczku w Ohio. Sąsiedzi zatrzymywali się z kocami, butelkami i modlitwami. Lokalni reporterzy rozbili obóz przed ich gankiem. Wszyscy chcieli być świadkami „Cudownej Dziesiątki”.

Ale z biegiem tygodni ciało Amelii zaczęło ją zdradzać. Ledwo mogła ustać bez bólu przeszywającego brzuch. Sen przychodził jej jedynie fragmentarycznie; czasami budziła się zdyszana, ściskając dłońmi spuchnięty brzuch.

W siódmym miesiącu życia ból nie chciał ustąpić. Oliver popędził z nią do szpitala, a panika przyćmiła jego myśli. Doktor Rowan pojawił się po kilku minutach, a jego spokój zastąpił niepokój. Przycisnął głowicę ultrasonografu do jej brzucha – i zamarł.

Zmrużył oczy, patrząc na ekran. „Amelia… jeden z tych kształtów nie porusza się tak jak pozostałe”.

Zaparło jej dech w piersiach. „Co to znaczy?”