„Jesteś do niczego!” krzyknęła moja synowa, wrzucając mnie do basenu na ślubie mojego syna.

Ślub zawisł między wodą a niebem, niczym fantazja utkana ze szkła, białego lnu i nieprawdopodobnego błękitu jeziora Tahoe. Wielka Sala Balowa ośrodka Lakeside Astoria wychodziła na rozległy kamienny taras, gdzie popołudniowe słońce odbijało się od powierzchni basenu i jeziora. Wydarzenie zostało pieczołowicie zaprojektowane, by przypominać dawne pieniądze, ale kipiało zuchwałą, głośną energią nowo przybyłych.

Helen Vance, matka pana młodego, była oazą cichej elegancji w tym oceanie hałasu. Ubrana w szytą na miarę jedwabną suknię w kolorze burzowego nieba, poruszała się z gracją, która wydawała się odziedziczona, a nie nabyta. Była kobietą przyzwyczajoną do obserwacji, do dostrzegania tego, co kryje się pod powierzchnią. A dziś powierzchnia była olśniewająca, ale pod powierzchnią kryła się jadowita energia.

Jej syn, Jason, podążał za swoją nową żoną niczym dobrze wytresowany szczeniak, z nieruchomym, lekko pustym uśmiechem na twarzy. Amelia, panna młoda, była słońcem, wokół którego kręcił się teraz cały wszechświat. Promieniowała w sukni, która kosztowała więcej niż średniej wielkości sedan, a jej głośny i nieustający śmiech przyciągał uwagę wszystkich obecnych.