Na rodzinnym weselu przedstawili mnie jako „tego, który nigdy nie poszedł naprzód”. Uśmiechnąłem się uprzejmie, gdy się śmiali. Ale kiedy drużba wziął mikrofon, cała sala zamarła…

Byłam w połowie kieliszka musującego różowego wina, pozwalając chłodnym, orzeźwiającym bąbelkom ukoić mój niepokój, gdy to się stało. Moja kuzynka Mara wstała w idealnie dopasowanej, odsłaniającej ramiona sukience na kolację próbną, stukając się delikatnie kieliszkiem z wyćwiczonym akcentem, jakby była gwiazdą własnej komedii romantycznej. Delikatny jazz i szmer rozmów w sali ucichły z oczekiwaniem.

„Wszyscy” – zaczęła, uśmiechając się szeroko i niemal zbyt słodko, niczym uosobienie panny młodej. „Chciałabym tylko przedstawić moją ulubioną kuzynkę”. Zatrzymała się, jej wzrok błądził po stołach, zanim zatrzymał się na mnie, przygważdżając mnie do miejsca. „To jest Sariah. Nasza wieczna romantyczka, singielka, która nigdy tak naprawdę nie ruszyła się z miejsca”.

Słowa, otulone delikatną koronką komplementu, wylądowały niczym policzek. Przez salę przeszedł szmer niezręcznych chichotów. Kilku gości pochyliło się, ich ciekawość rozbudziła się, jakby mieli usłyszeć soczystą, oklepaną rodzinną historię. Ktoś po drugiej stronie stołu nawet uniósł brwi w tym klasycznym geście: „O, zaczynamy”. Ja też się zaśmiałem, grzecznie, głucho, bo tak się właśnie robi, gdy rodzina z uśmiechem cię wyśmiewa, traktując twoje życie osobiste jak część przedślubnej rozrywki.

Za Marą, jej narzeczony, Caleb, skrzywił się. Zauważyłam to – ledwie cień dyskomfortu, ciarki wokół oczu – ale to tam było. Wiedział, że przekroczyła granicę. Z drugiej strony stołu moja mama, Janette, rzuciła mi to spojrzenie: na wpół przepraszające, na wpół milczącą karcącą, która krzyczała: Czemu po prostu nie przyprowadziłaś sobie partnerki, jak ci kazałam? Moja siostra, Ivy, sięgnęła pod stół i ścisnęła moją dłoń w bezgłośnym geście solidarności. Jej duża diamentowa obrączka, świadectwo jej niedawnego i udanego związku, nieprzyjemnie drapała mnie po skórze.

Nic nie powiedziałam. Uśmiechnęłam się tylko, skinęłam głową i poczułam na sobie wzrok wszystkich oczu niczym palące światła sceniczne, analizujące mój status singla, moją granatową sukienkę, całe moje istnienie. Wtedy Caleb odchrząknął i zrobił krok naprzód, by delikatnie odzyskać kontrolę. „Dobrze, dobrze” – powiedział lekkim, ale stanowczym tonem, próbując odciągnąć statek od góry lodowej, ku której Mara właśnie zmierzała. „Utrzymajmy pieczeń na małym ogniu, kochani. Maro, kochanie, wyglądasz przepięknie. A teraz, przed deserem, mój drużba chciałby powiedzieć kilka słów”.

Krzesła się poruszyły, widelce zadźwięczały o talerze, nastrój panujący w sali zmienił się z ulgą. Reflektor się poruszył. Odwróciłam się, ciekawa, kogo ma na myśli, i wtedy go zobaczyłam. Nico Veilena. Drużbę. Był wysoki, cichy i emanował naturalnym opanowaniem, ubrany w granatowy garnitur, który wyglądał, jakby był szyty specjalnie na niego. Wyszedł z głębi sali, unosząc kieliszek szampana, poruszając się z gracją, która przyciągała wzrok. Gwar rozmów natychmiast ucichł, jakby cała sala instynktownie wiedziała, że ​​to nie kolejny toast. Coś miało się wydarzyć.

A potem jego głos, niski i wyraźny, przeciął ciszę i wypowiedział moje imię.

„Sariah.”