Moje dzieci były oburzone, gdy poprosiłam je o opłacenie czynszu — w naszym rodzinnym domu

Moje dzieci były oburzone, gdy poprosiłam je o czynsz we własnym domu.

Przeszłam na emeryturę trzy miesiące temu. Mówię to spokojnie, ale w środku szaleje burza. Z jednej strony nie muszę już wstawać o szóstej, tłuc się autobusem z bolącymi kolanami i słuchać, jak szef wrzeszczy, że papiery są źle podpisane. Z drugiej emerytura okazała się tak niska, że moje kieszenie są cieńsze niż doniczka z bazylią po upalnym lecie.

I tu zaczęła się rodzinna tragedia.

Pewnego wieczoru, po kolacji, gdy wszyscy siedzieli przy stole w błogim spokoju, uznałam, że nadszedł moment. Żuli, śmiali się, przewijali telefony beztroscy, najedzeni, zrelaksowani. A ja pomyślałam: Ciekawe, czy zdają sobie sprawę, że ktoś za to wszystko płaci?. Wtedy spokojnie powiedziałam:

No dobrze, dzieci od przyszłego miesiąca zacznę pobierać od was czynsz.

Cisza. Nie zwykła cisza absolutna próżnia. Nawet lodówka przestała buczeć. Pies zastygł z łapą w powietrzu, jakby też próbował ogarnąć to, co usłyszał.

Pierwsza otrząsnęła się córka:
Jaki czynsz, mamo? To przecież twój dom!

Właśnie dlatego odparłam że to mój dom. A moja emerytura jest tak niska, że jeśli zechcę zjeść coś lepszego niż chleb z herbatą, będę musiała sprzedać telewizor. Wy oglądacie Netflixa, a ja muszę słuchać powtórek wiadomości, bo mnie nie stać na abonament.

Syn, starszy i samozwańczy rodzinny prawnik, skrzyżował ręce na piersi i z miną filozofa oznajmił:
Mamo, dzieci nie płacą rodzicom czynszu. To przeciw naturze!

Przeciw naturze odpowiedziałam jest to, gdy trzydziestolatek wciąż śpi w pokoju, w którym jako dziecko tulił pluszowego misia i prosił, żebym dmuchała na gorącą zupę.

Otworzył usta, by coś odrzucić, ale zamknął. Bo co tu powiedzieć?