Macocha dziewczynki zmuszała ją do prac domowych tak brutalnie, że krwawiła i w końcu zemdlała z wyczerpania. Kiedy jej ojciec, żołnierz, niespodziewanie wrócił do domu i ją zobaczył, krzyknął z szoku i gniewu.

Dźwięk tłuczonego szkła rozniósł się echem po ciasnej kuchni.
„Posprzątaj. Natychmiast!” – głos Melissy brzmiał jak smagnięcie biczem.
Ośmioletnia Emma Carson klęczała na kafelkowej podłodze, a jego ręce drżały, gdy zbierał odłamki, które przed chwilą rozcięły jej dłonie. Plamy krwi na linoleum, jaskrawoczerwone na tle matowej szarości. Przygryzła wargę, bojąc się płakać.

Jej macocha opierała się o blat, popijając kawę i oglądając program telewizyjny. „Może następnym razem nauczysz się prawidłowo trzymać talerz” – powiedziała z uśmiechem.

Emma wyszeptała: „Tak, zrobię to”.

Na zewnątrz kalifornijskie słońce świeciło jasno, ale w domu panował mrok. Zasłony były zawsze zasłonięte, gdy Daniel Carson – ojciec Emmy – był na misji. Służył w armii amerykańskiej i przez miesiące był poza domem. Powierzył swojej nowej żonie opiekę nad małą córeczką. Nie miał pojęcia, że ​​jego dom, za zamkniętymi drzwiami, stał się cichym polem bitwy.

Emma szorowała podłogi, aż trzęsły jej się ręce, i zmywała naczynia, aż na palcach robiły jej się pęcherze. Czasami Melissa bez powodu powtarzała te same obowiązki. Czasami karała ją opuszczaniem posiłków. „Grzeczna dziewczynka zasłużyła na obiad” – mawiała i wyrzucała jedzenie do kosza.

Po południu w domu unosił się zapach wybielacza i potu. Emma chwiała się, jej skóra była blada, a oddech nierówny. Oparła się jedną ręką o kuchenny blat, żeby utrzymać równowagę. Jej wzrok się zamazał – a potem świat zawirował.

Odgłos jej drobnego ciała uderzającego o podłogę zagłuszyła cisza.

Chwilę później otworzyły się drzwi wejściowe. Ciężkie buty przekroczyły próg.