Moja żona szeptała po japońsku, myśląc, że nie rozumiem. Kilka miesięcy później, kiedy urodziło się nasze dziecko, odpowiedziałem idealnie. Jej twarz mówiła wszystko.

Moja żona wyjawiła jej swój najciemniejszy sekret po japońsku, nie zdając sobie sprawy, że rozumiem każde słowo.

Aiki i ja byliśmy małżeństwem od trzech lat, kiedy w końcu zaszła w ciążę. Byliśmy wniebowzięci. Wiadomość była tak radosna, że ​​przerwała dekadę milczenia z matką.

„Konnichiwa!” wykrzyknęła jej matka, gdy dotarliśmy na miejsce.

„Witaj” – przywitałam się serdecznie, ukrywając zdenerwowanie.

Aiki nigdy nie wiedziała, że ​​mówię płynnie po japońsku. Moja nastoletnia obsesja na punkcie anime i mangi sprawiła, że ​​biegle władałam tym językiem, ale nie byłam z tego dumna. Dlatego przez lata udawałam ignorancję. Jej amerykański ojciec, Robert, składał łóżeczko, które przyniósł z domu, a ja poszłam mu pomóc. Wtedy to usłyszałam – z kuchni Aiki i jej matka rozmawiały szybko po japońsku.

„Matt, nie?” zapytała jej matka. „Co zrobisz, kiedy dowie się, że dziecko jest Matta?”

Śrubokręt wyślizgnął mi się z ręki.

Aiki roześmiał się. “Kare wa baka dakara. Nie ma pojęcia. Kompletny głupiec. “

„Wszystko w porządku?” Robert spojrzał na mnie, zauważając moją nagłą bezruch.

Wziąłem drżący oddech. „Po prostu… wzruszony, wiesz? Myślę o zostaniu tatą”.
Powiedziałem to na tyle głośno, żeby usłyszała to cała kuchnia.

Potem rozległ się wybuch śmiechu.

„Kawaisou! Biedny człowiek!”