Nie widział słońca od roku. Kiedy policja znalazła 9-letniego chłopca w piwnicy, ważył zaledwie 25 kilogramów. Ale prawdziwa walka zaczęła się następnego dnia.

Funkcjonariusz Luke Carter siedział za kierownicą radiowozu, którego silnik warczał cicho i miarowo, walcząc z zimnem. Jego zmiana skończyła się już kilka godzin temu. Powinien był być w domu. Nie zawsze wiedział, dlaczego wciąż prowadzi, patrolując ciche, oblodzone ulice długo po tym, jak odbił kartę. Może to cisza. Może to duchy.

Mógł już niemal słyszeć odgłosy rozmów dochodzące z biura, cichy szept w ciemności, gdy nagle odezwał się głos.

Lokal 4, kopia. Skarga na hałas. Stara nieruchomość Hesley, obok drogi nr 9. Dzwoniący zgłosił… stukanie. Dom stoi pusty od lat. Zmiana.

Luke pochylił się do przodu. Dom Hesleyów. Dwupiętrowy dom w stylu kolonialnym, pochłonięty przez las, z gankiem pustym jak złamana szczęka. To było zgniłe wspomnienie, miejsce, o którym ludzie żartowali, że jest nawiedzone, dopóki sześć lat wcześniej nalot na grupę metamfetaminy nie nadał żartowi gorzkiego i niebezpiecznego wydźwięku.

Nie był na służbie. Tej nocy nie było go w bloku nr 4. Ale coś w raporcie – skarga na hałas w domu bez wentylacji podczas śnieżycy – rzuciło mu się w oczy. Chwycił dźwignię zmiany biegów.

„Jednostka 4 i droga” – powiedział do mikrofonu stanowczym głosem, nie dając szansy na dyskusję.

Z bliska dom wyglądał jeszcze gorzej. Reflektory przebijały się przez padający śnieg, oświetlając zabite deskami okna i trawnik porośnięty uschniętymi chwastami. Nie było śladów stóp. Ani świateł. Tylko przytłaczająca cisza miejsca, które powróciło do natury.

Luke wyszedł na zewnątrz, czując, jak chłód natychmiast przenika jego kurtkę. Jego buty zaskrzypiały w głębokim śniegu. Delikatnym ruchem okrążył teren. Zapukał do drzwi, a dźwięk odbił się głośnym echem od litego drewna. Nikt nie odpowiedział.

Cofnął się o krok, oświetlając fundamenty snopem światła. Wtedy go usłyszał.

Głuchy odgłos.