Nie widział słońca od roku. Kiedy policja znalazła 9-letniego chłopca w piwnicy, ważył zaledwie 25 kilogramów. Ale prawdziwa walka zaczęła się następnego dnia.

Było miękkie i puste. I wydobywało się spod jego stóp.

Obszedł dom od tyłu, odsuwając uschnięty krzak pokryty śniegiem. Był tam. Na wpół wilgotne drzwi do piwnicy, zardzewiały metal. Jeden z łańcuchów całkowicie zardzewiał. Drugi, choć luźno, trzymał wiszącą obrożę.

Luke schylił się, przyciskając ucho do lodowatego metalu.

Trafienie… trafienie… trafienie.

Słaby i desperacki cios. Potem cisza.

Nie wahał się. W ciągu kilku sekund wrócił do bagażnika, chwytając przecinak do śrub. Łańcuch pękł z suchym trzaskiem i spadł na ziemię. Drzwi otworzyły się ze skrzypnięciem sztywnych zawiasów, odsłaniając stromą drewnianą drabinę, która znikała w absolutnej ciemności.

Wyciągnął broń służbową i przycisnął list, schodząc w dół. Powietrze się zmieniło. Było matowe, nieruchome i ciężkie od zapachu pleśni, stęchlizny i czegoś jeszcze. Czegoś metalicznego i wilgotnego.

„Policja!” krzyknął, a jego głos był ochrypły od wilgoci. „Czy ktoś tu jest?”

Snop światła z jego napisów przebijał warstwy kurzu, wyłapując pajęczyny, potłuczone szkło i zgniłą izolację. Piwnica była stertą porzuconych śmieci.

Eпtoпces, eп el riпcóп más lejos, más allá de upa pila de paпeles desparoпados y upa silla rota, sυ lυz lo eпscoпtró.

Mała, zwinięta w kłębek postać przy ścianie.

Serce Luke’a waliło jak młotem. Wyciągnął broń i podszedł powoli, jakby szedł w stronę przestraszonego zwierzęcia.

Był dzieckiem. Nie mógł mieć więcej niż dziewięć lat. Jego kolana były podciągnięte do klatki piersiowej, a ramiona związane srebrną taśmą. Miał na sobie tylko podarty T-shirt i luźną bieliznę. Jego skóra była blada, półprzezroczysta i biała, pokryta ciemnymi siniakami. Był bosy, z popękanymi i posiniaczonymi ustami. Z pobliskiej rury zwisał bezwładnie postrzępiony kawałek liny, jakby ktoś go zostawił lub przerwał jego pracę.

Dziecko nie podniosło wzroku. Pozostało nieporuszone. Po prostu wpatrywało się w cementową podłogę.

„Cześć” – powiedział Luke łamiącym się głosem. Uklęknął, dotykając kolanami wilgotnej ziemi. „Cześć, przyjacielu. Słyszysz mnie?”

Nie ma odpowiedzi.