Nie widział słońca od roku. Kiedy policja znalazła 9-letniego chłopca w piwnicy, ważył zaledwie 25 kilogramów. Ale prawdziwa walka zaczęła się następnego dnia.

Luke zdjął grubą policyjną kurtkę i owinął nią kruche, drżące ciało chłopca. Jego niezdarne palce wyjęły nóż i ostrożnie przecięły warstwy taśmy klejącej. Ręce chłopca bezwładnie opadły wzdłuż ciała.

„Wszystko w porządku” – wyszeptał Luke ochrypłym głosem. „Jesteś już bezpieczna. Przytulę cię”.

Ostrożnie podniósł dziecko. Nieważkość była fizycznym wstrząsem. Czuł się, jakby podnosił stertę suchych gałęzi. Nie więcej niż 23, może 25 kilogramów. Głowa dziecka opadła na klatkę piersiową; jego oddech był płytki i nieregularny.

Luke zaniósł go na górę, wyciągając z ciemności w padający śnieg. Nie wezwał wsparcia przez radio. Nie czekał. Pojechał prosto do Szpitala Powiatowego, jedną ręką ściskając kierownicę, a drugą nie odrywając wzroku od małego ramienia okrytego płaszczem.

Na oddziale ratunkowym świat wirował. Pielęgniarki, zespoły urazowe, kroplówki, ciepłe koce. Luke stał w kałuży, przemoczony i milczący, obserwując monitory, obserwując, jak jego mała klatka piersiowa unosi się i opada.

Minęły godziny. W końcu przybył lekarz. „Ustabilizowaliśmy jego stan. Silne odwodnienie, hipotermia, niedożywienie. Siniaki, otarcia… o dziwo, poważne złamanie. Ale psychicznie… dobrze. Zobaczymy”.

Luke się zgodził, ale jego słowa zostały ledwie odnotowane.

„Zapytał cię o imię” – dodał lekarz.

Luke mrugnął. Był obudzony. Podszedł do łóżka. Oczy chłopca były otwarte, wciąż nieobecne, ale skupione.

—Mam na imię Luke — powiedział słodko — To ja cię znalazłem.

Chwila ciszy, a potem dźwięk przypominający szelest suchych liści. „Eli.”

Có thể là hình ảnh về 3 người và văn bản

„Czy masz na imię Eli?”

Małe przyjęcie.

„Dobrze, Eli” – powiedział Luke łamiącym się głosem. „Jesteś już bezpieczny. Obiecuję”.

W szpitalu unosił się zapach antyseptyków i biurokracji. Eli został przeniesiony na salę pooperacyjną, ale już się nie odezwał. Leżał po prostu pod białym prześcieradłem, niczym duch wyrwany z ciemności.

Drzwi się otworzyły. Kroki były stanowcze, oficjalne. „Detektyw Carter?”

Kobieta w wieku około pięciu lat stała, pokazując identyfikator. „Geraldi Shore, Służba Ochrony Dziecka. Zostaliśmy powiadomieni, gdy na izbę przyjęć przyjęto dziecko w podejrzanych okolicznościach. System został natychmiast aktywowany”.

Luke skrzyżował ramiona. „Nigdzie nie pójdzie”.

Geraldi uniósł brew. „Z całym szacunkiem, oficerze, to pańska decyzja. Protokół CPS nakazuje przeniesienie pana do tymczasowego domu zastępczego”.

—Nie potrzebujesz teraz obcego — powiedział Luke cichym, groźnym głosem.

„System istnieje po to, aby chronić dzieci takie jak on”.

Luke stanął między nią a łóżkiem. „Nie pozwolę ci tego zabrać”.

Zapadła długa, lodowata cisza. „Czy jesteś z nim spokrewniony?” – zapytał.

“NIE.”

„Opiekun prawny?”

—Nie. Jeszcze nie.