Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, pomyślałam, że to będzie powód, by uratować moje długoletnie małżeństwo.

Ale zaledwie kilka tygodni później wszystkie te nadzieje legły w gruzach – dowiedziałam się, że Marco, mój mąż, ma inną kobietę. A co gorsza, ona też była w ciąży.

Kiedy prawda wyszła na jaw, zamiast stanąć po mojej stronie, na ratunek przyszła rodzina Marca z Quezon City.

Na „forum rodzinnym” moja teściowa, Aling Corazon, powiedziała chłodno:

„Nie ma potrzeby walczyć. Kto urodzi chłopca, zostaje w rodzinie. Jeśli urodzi dziewczynkę, po prostu odejdź.”

Było tak, jakby ktoś wylał na mnie lodowatą wodę.

Wartość kobiety była dla nich tak mała, że ​​mierzono ją jedynie płcią dziecka.

Spojrzałam na Marca, spodziewając się, że się nie zgodzi, ale on po prostu trzymał głowę nisko i nawet na mnie nie spojrzał.

Tej nocy, patrząc przez okna ich domu, który kiedyś nazywałem „domem”, wiedziałem, że to koniec.

Mimo że nosiłam w sobie dziecko mojego męża, nie mogłam znieść życia wypełnionego nienawiścią i dyskryminacją.

Następnego ranka poszłam do urzędu miasta, odebrałam dokumenty o separacji i od razu je podpisałam.

Wychodząc z budynku, płakałam, ale czułam dziwną lekkość w piersi.

Nie dlatego, że już nie odczuwałam bólu, ale dlatego, że postanowiłam być wolna dla mojego dziecka.

Wyszłam stamtąd zabierając ze sobą jedynie codzienne ubrania, kilka rzeczy dla dziecka i odwagę.

Pracowałam w Cebu jako recepcjonistka w małej klinice, a kiedy mój brzuch rósł, nauczyłam się na nowo śmiać.

Wsparciem dla mnie stali się moja mama i przyjaciele z prowincji.