Mój syn nie odbierał telefonu od dwóch tygodni, więc bez ostrzeżenia poszedłem do jego domu. Gdy tylko wszedłem do środka, zauważyłem ruch pod łóżkiem wnuka. Kiedy policja je odnalazła, to, co odkryli, zamarło w szoku. Bo…

Mój syn nie odbierał telefonu od dwóch tygodni, więc postanowiłem pojechać do niego. Kiedy dotarłem na miejsce, widok otwartych drzwi i splądrowanego salonu przyprawił mnie o dreszcze. Potem usłyszałem – cichy odgłos skrobania spod łóżka mojego wnuka. Kiedy policja podniosła łóżko, to, co znaleźliśmy, wprawiło nas wszystkich w osłupienie.

Wciąż doskonale to pamiętam. Tego pamiętnego dnia wsiadłem do pierwszego autobusu do Chicago. Podczas trzygodzinnej podróży nie wypowiedziałem ani jednego słowa. Wzrok miałem wlepiony w szybę, a serce ściskało mi się w supeł. Powtarzałem sobie, żeby się uspokoić, ale ręce drżały mi, gdy trzymałem bilet. Kiedy wysiadłem na dworcu głównym, robiło się już ciemno.

Szybkim krokiem ruszyłem w stronę strzeżonego osiedla, gdzie mieszkał mój syn Daniel. To była ta sama ścieżka, którą chodziłem dziesiątki razy, odwiedzając go i Matthew, mojego wnuka. Ale tym razem każdy krok wydawał się ciężki, jakbym wchodził w koszmar. Stojąc przed znajomymi drewnianymi drzwiami, zapukałem – najpierw delikatnie, potem coraz mocniej.

„Daniel? Matthew?” krzyknąłem, ale mój głos załamał się w zimnym powietrzu. Nikt nie odpowiedział.

Położyłam rękę na klamce, żeby spróbować szczęścia. Kiedy lekko ją przekręciłam, drzwi zaskrzypiały i się otworzyły. Były otwarte. Serce zaczęło mi walić z prędkością tysiąca mil na godzinę. Daniel *nigdy* nie zostawiał otwartych drzwi. Zawsze był taki ostrożny, zwłaszcza gdy Matthew był w domu.

Pchnęłam drzwi i weszłam do środka, wstrzymując oddech, jakby najmniejszy hałas mógł wszystko roztrzaskać. Widok, który zobaczyłam, zamarł. W salonie panował bałagan, jakby doszło tam do bójki. Sofa przesunęła się, a kubek do kawy roztrzaskał się na tysiąc kawałków na podłodze, białe porcelanowe odłamki zmieszały się z ciemną, zaschniętą plamą kawy. W kuchni dzbanek z dystrybutorem wody leżał przewrócony na bok, a kilka pustych butelek po wodzie toczyło się po podłodze bez zakrętek, jakby ktoś opróżnił je w desperacji. Zapach wilgoci i przytłaczająca cisza domu sprawiły, że przeszedł mnie dreszcz.

Poszłam na górę, serce biło mi tak głośno, że słyszałam je w uszach. Otworzyłam drzwi do gabinetu Daniela – pustego. Jego sypialnia też była pusta. W końcu dotarłam do pokoju Matthew.

„Matthew, gdzie jesteś, kochanie?” – zawołałam ochrypłym głosem. Nikt nie odpowiedział.