Kiedy mała dziewczynka w żółtej sukience wchodzi sama do siedziby międzynarodowej korporacji i oznajmia

Drzwi wietrzne zamykają się za nimi z cichym dźwiękiem.

Clara jest prosto, jej lekkie miejsce trzymane na pasku plecaka.

Melissa nacisnęła przycisk dwudziestego czwartego piętra, zerkając na swoje uderzenie w inteligentnych ścianach.

Nie udało się w to, co się dostało. Nikt nie mógłby.

Kiedy dotarli do miejsca, otwarta przestrzeń była wypełniona szklanymi biurami i rzędami biurek.

Ludzie odwracali głowy, szeptali, gdy dziecko w żółtej drodze przeszło obok. Asystentka Richarda podbiegła do niego, zdezorientowana.

— Proszę pana, na liście kandydatów nie ma… — Wiem — przerwał jej Richard. — konieczności sprzedaży konferencyjnej.

W środku dużego pokoju tonął w świetle słonecznym. Richard przewodniczący przy stole. — Usiądź, Claro.

Wspięła się na krześle, jej stopy nie sięgały podłogi. Plecak leży na innych, jak tarcza.

— A więc — powiedział, splatając ręce — mówi, że wiesz, co twoja mama przyszła nam. Słucham cię.

Clara wzięła głęboki oddech. — Chciałabyś powiedzieć, że liczby to tylko dane.

To historie o ludziach — o tym, kto czeka, a kto nie.

O tym, dlaczego ciężka praca nie zawsze zostaje zauważona. — Jej głos zadrżał na chwilę, ale z każdym terminem się bezpiecznie.

— Uważać, że każda firma jest wyjątkowa o ludziach stojących za raportami.