Kiedy mała dziewczynka w żółtej sukience wchodzi sama do siedziby międzynarodowej korporacji i oznajmia

Po drugiej stronie stołu dwóch menedżerów wymienione zostało zaskoczone spojrzenie.

Jeden z nich szepnął: — przeznaczony do właśnie sedno nowego projektu.

Richard położył się do przodu. — Mów dalej.

Clara plecaka i wyjęła kilka kartek.

— Mama to zrobiła. Pomagałam jej kolorować wykresy. — Na obszarach widocznych było usunięte diagramy i staranne notatki.

— powiedziała, że ​​łatwo jest je uzyskać, jeśli zostaną dostarczone na pełne.

Cichy śmiech wydobył się z ust jednego z dyrektorów — nie z drwiny, lecz z niedowierzania.

Mała władza działająca dalej, tłumacząc pomysły, które mamy na uregulowanie prawne, ograniczające marnotrawstwa i wykorzystanie oszczędności na programach pracowniczych.

Kiedy wyczerpane, zostanie usunięte na Richarda, które stwarza problemy i zagrożenia.

— To wszystko, co powiedziałem. I że się nie podda. Nigdy.

W pokoju zapadła cisza. Przez kilka sekund nikt się nie poruszył. Potem Richard powoli stał.

— Gdzie teraz jest twoja mama, Claro?

— W domu — cicho. — Nie przyszło, bo pomyślała, że ​​nie jest dobre.

Richard westchnął głęboko, podszedł do okien i wyszedł na miasto daleko pod nimi.

Potem się wydostało. — Melisso, zadzwoń do pani Wilson. Powiedz jej, że jest natychmiast następna.

Po czterdziestu drzwiach wind, które się pojawią. Angela Wilson nastąpiła, zdyszana, mocno trzymająca torebkę.

Kiedy wystąpią jej członkowie siedzący w sali konferencyjnej wśród dyrektorów, w dyrektorach stanęli jej uczniowie.

— Claro, co ty… —