— Moja mama będzie z nami mieszkać, a twoi rodzice — wynocha z domu! — oświadczył mój mąż, ale odpowiedziałam stanowczo.

W domu wywiązała się kłótnia, w której każdy uważał, że ma rację.

Ale nieoczekiwana decyzja przewróciła wszystko do góry nogami.

Rozdział 1. Oświadczenie podczas kolacji

Uderzenie pięścią w stół było tak ogłuszające, że talerze z jeszcze ciepłym barszczem podskoczyły.

Gęsty aromat, który zaledwie minutę temu wypełniał naszą ciasną kuchnię, natychmiast zmienił się w zapach nadchodzącej katastrofy.

Roman, mój mąż, patrzył na mnie oczami pełnymi słusznego gniewu, a jego twarz zrobiła się purpurowa z wściekłości.

— Powiedziałem, że moja mama będzie z nami mieszkać — powtórzył, pochylając się nad stołem.

— A twoi rodzice będą musieli znaleźć sobie inne miejsce.

Zaniemówiłam. Moja mama, Liza Pietrowna, siedziała naprzeciwko, blada jak płótno, trzymając w milczeniu drżące dłonie przy piersi.

Nigdy nie umiała wchodzić w konflikty, a tu taka wiadomość…

— Roma, oszalałeś? — mój głos zabrzmiał oburzony. — Gdzie oni mają mieszkać?

Pomagali nam, wychowali nas! To nie jest sprawiedliwe!

— Sprawiedliwe to wtedy, gdy syn dba o matkę! — warknął. — A nie o cudzych ludzi.

Moja mama się starzeje, potrzebuje opieki. A tu — kredyt hipoteczny, ciasnota, i jeszcze twoi tu mieszkają! Mieszkanie nie jest gumowe.

Mówił tak, jakby moi rodzice byli nieproszonymi gośćmi, którzy nagle się pojawili.

A przecież mieszkali z nami odkąd kupiliśmy to mieszkanie na kredyt.

To była ich decyzja — sprzedać swoje maleńkie „jedynkowe” mieszkanie i dać nam pieniądze na pierwszy wkład, żebyśmy mogli wreszcie wyprowadzić się od jego mamy.

Tylko że myśleli, że to na czas określony, a wyszło na zawsze.