— Moja mama będzie z nami mieszkać, a twoi rodzice — wynocha z domu! — oświadczył mój mąż, ale odpowiedziałam stanowczo.

— Moi rodzice nie są obcy, — wstałam od stołu, czując, jak krew we mnie wrze.

— Są tutaj nie bez powodu. To mieszkanie…

Nie zdążyłam dokończyć. Roman przerwał mi w pół słowa, uderzając znów w stół, tym razem otwartą dłonią.

— Dość! — krzyknął. — Już wszystko zdecydowałem. Jutro moja mama się wprowadza.

A twoi? Niech sobie radzą… może u twojej siostry. Mam dość tego cyrku!

Spojrzałam na mamę. Nadal siedziała jak kamień, a w jej oczach stały łzy.

Potem spojrzała na Romana.

On czekał, że ustąpię, jak to bywało wcześniej.

Ale tym razem nie zamierzałam tego zrobić. Za mną stali nie tylko moi rodzice, ale i moja godność.

— Więc sam wszystko postanowiłeś? — mój głos był niski i stanowczy, bez najmniejszej nuty histerii.

— Dobrze. Wiedz zatem, że się z tym nie zgadzam.

Roman uniósł brwi zaskoczony, a jego agresja na chwilę osłabła.

Nie spodziewał się takiego oporu.

— To nasz dom, Roman. Nasz, nie twój. I w tym domu moi rodzice nigdzie się nie wyprowadzą.

Będziemy mieszkać razem, — wskazałam palcem na stół.

— A jeśli coś ci się nie podoba, możesz sam spakować rzeczy i jechać do swojej mamy.

Tam jest więcej miejsca. I będziesz z nią, jak chciałeś.

I nikt nie będzie przeszkadzać. Myślę, że to sprawiedliwe.

Nasze mieszkanie w starym bloku wstrzymało oddech, chłonąc każdą sekundę tej napiętej ciszy.

Za cienkimi ścianami sąsiedzi pewnie nasłuchiwali każdego naszego słowa.

Roman stał i patrzył na mnie.

Wcześniej podnosił głos, ale żeby tak… postawić mnie przed tak potwornym wyborem?

Nie spodziewałam się tego.

Był przyzwyczajony, że ustępuję, ale tym razem nie ustąpię.

— Ostrzegam cię, — warknął Roman, dochodząc do siebie. — Jutro to rozwiążemy raz na zawsze.

Nie odpowiedziałam nic, po prostu w ciszy sprzątnęłam talerze ze stołu.

Nie zamierzałam się poddać. I już zaczęłam myśleć, jak przy pomocy sprytu, a nie otwartej walki, chronić swoją rodzinę.

Rozdział 2. Kłótnie i urazy

Poranek nadszedł szary i ponury, tak jak mój nastrój.