Rodzina jej męża zmusza ją do publicznego rozebrania się, żeby ją upokorzyć – aż do momentu, gdy jej dwaj miliarderzy

Natychmiast rozpoznała te dwie postacie – swoich braci, Gabriela i Adriana. Bracia przybyli niczym aniołowie zemsty, a ich obecność budziła natychmiastowy szacunek. Znani byli nie tylko z bogactwa, ale także z uczciwości i niezachwianej lojalności wobec rodziny. Gabriel, starszy z nich, miał w oczach determinację, podczas gdy Adrian chłodnym, wyrachowanym wzrokiem omiatał pomieszczenie, oceniając sytuację z zabójczą skutecznością.

Atmosfera w sali balowej zadrżała, napięcie było wręcz namacalne, gdy bracia zbliżyli się do środka pomieszczenia, gdzie stała Ava, a na jej twarzy malowała się mieszanina ulgi i resztek strachu. Gabriel podszedł do niej pierwszy i objął ją opiekuńczo ramieniem. „Avo, wszystko w porządku?” – zapytał cicho, a w jego głosie słychać było zaniepokojenie.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, Adrian zwrócił uwagę na Mirandę, a w jego głosie pobrzmiewał autorytet. „Czy tak rodzina Harringtonów traktuje swoich?” – zapytał lodowatym tonem. „Upokarzając kobietę na oczach gości?”

Zadowolony uśmieszek Mirandy zbladł, zastąpiony niepokojem. Nie przewidziała takiego obrotu spraw. „To prywatna sprawa rodzinna” – wyjąkała, próbując odzyskać panowanie nad sobą. „To nie twoja sprawa”.

Usta Adriana wykrzywiły się w sardonicznym uśmiechu. „Kiedy to upubliczniasz, staje się to sprawą wszystkich”. Wskazał na gości, którzy wszyscy obserwowali z zapartym tchem, wielu czując się teraz nieswojo pod badawczym spojrzeniem braci. „A może myśleliście, że to widowisko pozostanie niezauważone?”