Minęły dwa lata od śmierci mojej żony — wczoraj mój syn powiedział, że widział ją w szkole. Dziś poszedłem go odebrać… i to, co zobaczyłem, zmieniło wszystko.

Minęły dwa lata od śmierci mojej żony — wczoraj mój syn powiedział, że widział ją w szkole. Dziś poszedłem go odebrać… i to, co zobaczyłem, zmieniło wszystko.

Minęły dwa lata, odkąd Laura Miller zginęła w wypadku samochodowym na trasie 19.
Dwa lata odkąd zgasło światło w naszym domu.

Zrobiłam, co w mojej mocy, żeby odbudować relacje z naszym synem, Ethanem – ośmiolatkiem, bystrym, ciekawym świata, zdecydowanie za młodym, by poczuć prawdziwą stratę.
Teraz mieszkamy spokojnie w Denver. Pracuję jako konsultantka oprogramowania, odbieram go ze szkoły, gotuję obiad, czytam mu bajki na dobranoc.
To rutyna oparta na ciszy – takiej, którą zostawia po sobie żałoba.

Ale wczoraj cisza została przerwana.

Kiedy wróciłem z pracy, Ethan siedział przy kuchennym stole, blady i drżący. Jego oczy były szeroko otwarte, wilgotne i przestraszone.

„Tato” – wyszeptał – „widziałem dziś mamę”.

Na początku zaśmiałam się nerwowo, myśląc, że to sen, może wspomnienie. Ale on nawet nie mrugnął.

„Stała przy bramie szkoły po przerwie” – powiedział drżącym głosem.
„Pomachała do mnie… i powiedziała: Nie idź już ze mną. Potem poszła w stronę parkingu i zniknęła”.

Kubek wyślizgnął mi się z ręki. Kawa rozlała się po podłodze.

Chciałem mu powiedzieć, że to tylko jego wyobraźnia – ale coś w jego głosie sprawiło, że stanęły mi włosy na karku.
Następnego ranka postanowiłem odebrać go wcześniej ze szkoły.