Sześć lat temu moja siostra ukradła mi narzeczonego-milionera – mężczyznę, którego ślub był zaledwie kilka dni przede mną. Na pogrzebie naszej matki wkroczyła dziś dumnie, trzymając go pod rękę, błyskając pierścionkiem z diamentem i szyderczo mówiąc: „Wciąż singielka w wieku 38 lat? Wstyd… Mam mężczyznę, pieniądze i rezydencję”. Uśmiechnęłam się tylko, odwróciłam do niej i zapytałam: „Poznałaś już mojego męża?”. Kiedy go zawołałam, jej twarz zbladła – bo mój mąż był tak naprawdę…

Nazywam się Rebecca Wilson. Mając trzydzieści osiem lat, stałam na pogrzebie mojej matki, z przerażeniem wyczekując chwili przybycia mojej siostry Stephanie. Minęło sześć lat, odkąd ukradła Nathana – mojego narzeczonego-milionera, mężczyznę, z którym planowałam spędzić życie. Od tamtej pory nie widziałam żadnego z nich.

Kiedy weszły, a Stephanie błysnęła diamentowym pierścionkiem z tym swoim zadowolonym uśmiechem, poczułem spokój, którego się nie spodziewałem. Nie miała pojęcia, kto na nią czeka.

Moja mama, Eleanor, zawsze była spoiwem spajającym naszą rodzinę. Dorastając w skromnym domu na przedmieściach Bostonu, to ona nauczyła mnie siły i godności. Kiedy osiem miesięcy temu zdiagnozowano u niej raka trzustki w czwartym stadium, mój świat się zawalił. Jej ostatnie tygodnie były spokojne, otoczona bliskimi. Odeszła, trzymając mnie za rękę, po tym, jak obiecałam sobie, że znajdę spokój w życiu.

Zdrada

Sześć lat wcześniej moje życie wydawało się idealne. Miałam kwitnącą karierę jako dyrektor ds. marketingu, ale czegoś mi brakowało. Potem poznałam Nathana Reynoldsa na gali charytatywnej. Był charyzmatycznym, samodzielnie dorobionym milionerem technologicznym i nasza więź była natychmiastowa. Po osiemnastu miesiącach, podczas prywatnej kolacji na jachcie w porcie w Bostonie, Nathan oświadczył mi się, wręczając pięciokaratowy pierścionek z diamentem. Bez wahania powiedziałam „tak”.

Potem była moja młodsza siostra, Stephanie. Mieliśmy skomplikowaną relację, zdefiniowaną przez nieustanną, tlącą się rywalizację. Pomimo naszej przeszłości, wybrałam ją na moją druhnę. Kiedy przedstawiłam Stephanie Nathanowi, zbagatelizowałam jej przesadnie zalotne zachowanie, uznając ją za po prostu swoją typową, czarującą osobę. Jak bardzo się myliłam. Jak boleśnie, druzgocąco się myliłam.