Po romansie mojego męża z moją najlepszą przyjaciółką i stracie wszystkiego – pracy, domu, a nawet poczucia własnej wartości – powiedział, że już nigdy się nie podniosę. Mieszkając w zrujnowanym motelu, znalazłam zakurzoną walizkę z moim imieniem. W środku było 70 000 dolarów w gotówce, bilet lotniczy i notatka: „To tylko pieniądze na podróż. Prawdziwa fortuna czeka pod tym adresem”. Kiedy przyjechałam, to, co zobaczyłam, zmieniło wszystko…

Po romansie mojego męża z moją najlepszą przyjaciółką i stracie wszystkiego – pracy, domu, a nawet poczucia własnej wartości – powiedział, że już nigdy się nie podniosę. Mieszkając w podupadłym motelu, wyciągnęłam spod łóżka starą walizkę. Na metce widniało moje imię i nazwisko, napisane ręką ciotki Helen. W środku: 70 000 dolarów w gotówce, bilet lotniczy do Portland i notatka: „To tylko pieniądze na podróż. Prawdziwy majątek jest pod tym adresem. Nie ufaj Justinowi. Nie ufaj Natalie. Zaplanowali to przed twoim ślubem. Dokończ to, co zaczęła twoja matka, zanim ją uciszą”. Kiedy tam dotarłam, to, co znalazłam, wywróciło całe moje życie do góry nogami.

Siedem miesięcy wcześniej myślałam, że wszystko jest w porządku. Nazywam się Samantha Garrett. Miałam męża, stałą pracę w marketingu, dwupokojowe mieszkanie i najlepszą przyjaciółkę, Natalie, która przychodziła co czwartek z butelką wina. Moja mama zginęła w wypadku samochodowym sześć lat temu – deszczowa noc, fatalna droga, wszyscy mówili, że to była tragedia, ale nieszczęśliwy wypadek. Tylko ciocia Helen upierała się, że coś jest nie tak. Wszyscy nazywali ją paranoiczką, trudną. Wierzyłam im. Dopóki nie otworzyłam tej walizki.

Jeszcze przed walizką zostałem zepchnięty z klifu.

Wszystko zaczęło się tego dnia, kiedy wróciłam z pracy w środku dnia, bo coś we mnie nie chciało się uspokoić. Kiedy wjechałam na parking, zobaczyłam samochód Natalie. Miała klucz do mojego mieszkania; czasami przychodziła skorzystać z mojego Wi-Fi. To nie było dziwne. Ale we wtorek, kiedy Justin był „w pracy”, a Natalie miała pracować z domu, czułam się źle.

Cicho otworzyłam drzwi. W mieszkaniu panowała cisza, taka, jaka jest, gdy ludzie są w domu. Wtedy to usłyszałam – śmiech z sypialni. Śmiech Natalie, cichy, zalotny. Nie ten śmiech, którym się ze mną śmiała.

Poszedłem prosto do sypialni i otworzyłem drzwi.

Justin i Natalie leżeli w moim łóżku. Na szarej pościeli, którą prałam trzy dni wcześniej.

Najbardziej uderzył mnie nie seks. Najbardziej uderzyło mnie spojrzenie Natalie: nie poczucie winy, a irytacja. Jakbym to ja jej przeszkadzał. Justin wciągnął dżinsy z szybkością kogoś, kto już to robił.

„Sam, możemy porozmawiać jak dorośli?” – powiedział Justin spokojnym, zarządczym tonem. „To nie jest to, na co wygląda”.

Było dokładnie tak, jak wyglądało.

Zapytałem: „Jak długo?”

„Czy to ma znaczenie?” – zapytał znudzonym tonem. „Wystarczająco długo, żeby mieć pewność”.