Moja córka powiedziała mi, że albo muszę dostosować się do oczekiwań jej męża, albo się wyprowadzić. Uśmiechnęłam się, wzięłam walizkę i po cichu wyszłam. Tydzień później… zobaczyłam 22 nieodebrane połączenia.

Klucze wciąż były ciepłe w mojej dłoni, kiedy pchałam się przez drzwi wejściowe, a torby z zakupami wrzynały mi się w nadgarstki. Sobotnie popołudniowe światło sączyło się przez zasłony w salonie, rzucając na wszystko tę delikatną, wiosenną poświatę, która zazwyczaj wywoływała uśmiech na mojej twarzy. Nie dzisiaj.

Harry leżał rozwalony w moim skórzanym fotelu – ostatnim podarunku, jaki Martha mi dała, zanim zabrał ją rak. Jego stopy w skarpetkach były podparte, a na wpół pusta butelka po piwie zwisała mu z palców. Pilot leżał na jego brzuchu, jakby to miejsce należało do niego.

„Stary” – nawet nie oderwał wzroku od meczu koszykówki. „Przynieś mi jeszcze jedno piwo z lodówki, skoro już wstałeś”.

Powoli odstawiłam torby z zakupami. Plastikowe uchwyty zostawiły czerwone ślady na moich dłoniach. „Słucham?”

„Słyszałeś mnie” – Harry wpatrywał się w telewizor. „Coronę. Nie tę tandetę, którą pijesz”.

Coś zimnego zapadło mi w piersi. Kupiłam te Corony specjalnie dla niego, za pieniądze z ubezpieczenia społecznego. „Harry, właśnie weszłam. Muszę odłożyć te zakupy”.

Teraz spojrzał na mnie, a na jego twarzy pojawił się ten znajomy wyraz – ten, który mówił, że jestem nierozsądny. „O co tyle hałasu? Już stoisz. Mnie jest wygodnie”.

„Najważniejsze jest to, że to mój dom”.

Stopy Harry’ego z hukiem uderzyły o podłogę. Wstał powoli, wykorzystując swój wzrost jak broń. „Twój dom? Zabawne, bo mieszkamy tu z twoją córką. Płacimy rachunki. Z moich pieniędzy”.

„Szczegóły” – podszedł bliżej. „Słuchaj, Clark, możemy to zrobić łatwo albo trudno. Chcesz tu dalej żyć w spokoju? Graj w piłkę. Proste.”