Nazwał mój dom nad jeziorem „kopalnią złota” i zaproponował mi pokój na zapleczu. Zachowałem spokój, wszystko udokumentowałem i przygotowałem dla niego – i jego gości – legalną niespodziankę tuż przy drzwiach.

Mój siostrzeniec chciał przekształcić mój domek nad jeziorem w swoje Airbnb, więc przygotowałam „niespodziankę”.

Kupiłem domek nad jeziorem na wyspie Vancouver, żeby w końcu móc co rano oglądać wschód słońca nad wodą, bez niczyich niepokojów. Wtedy zadzwonił mój siostrzeniec i powiedział: „Zmieniam twój dom na Airbnb. Możesz nocować w pokoju z tyłu, kiedy nie ma gości. Bądź wdzięczny, że cię biorę pod uwagę”.

Nie kłóciłem się z nim, ale kiedy przyszedł z pierwszymi płacącymi klientami, zobaczyli niespodziankę, którą przygotowywałem od tygodni.

Zanim przejdę dalej, zasubskrybuj Shattered Vengeance i napisz w komentarzach, która godzina jest teraz w Twojej lokalizacji.

Długopis agentki nieruchomości zaskrzypiał, gdy składała podpis na ostatniej stronie. Siedziałem w jej biurze w Sydney, patrząc, jak październikowy deszcz spływa po oknach, trzymając klucze do czegoś, o czym marzyłem od śmierci mojej żony trzy lata temu. Domek kosztował mnie 412 000 dolarów.

Trzydzieści siedem lat wydawania leków w aptece w Victorii. Każda nadgodzina, każdy udany urlop, każdy przełożony urlop. Wszystko to zamieniło się w 800 stóp kwadratowych zwietrzałego cedru na półakrowej działce nad brzegiem morza.

„Gratulacje, panie Cartwright” – powiedziała Jennifer, przesuwając akt własności po biurku. „Wybrał pan piękne miejsce. Zatoka Saanich jest przepiękna przez cały rok”.

„Dziękuję”. Schowałem kluczyki do kieszeni i uścisnąłem jej dłoń. Moje palce były pewniejsze, niż się spodziewałem.

Podróż z jej biura zajęła czterdzieści minut, wijąc się przez nadmorski las, aż droga otworzyła się na widok na wodę. Kiedy wjechałem na żwirowy podjazd, wyłączyłem silnik i po prostu tam siedziałem.

Domek stał pięćdziesiąt stóp od wody, otoczony drzewami arbutus o charakterystycznej łuszczącej się korze. Na płyciźnie stała czapla modra, zupełnie nieruchoma, polująca. Żadnego hałasu ulicznego, żadnych syren, żadnych głosów z sąsiednich mieszkań przebijających się przez ściany.

Otworzyłem drzwi i wszedłem do środka. Poprzedni właściciele zostawili go czystym, ale pustym. Jeden główny pokój z aneksem kuchennym i piecem opalanym drewnem. Sypialnia ledwo mieszcząca łóżko małżeńskie. Łazienka z prysznicem, do której musiałem ostrożnie wejść. Okna wychodziły na wodę, a przez nie widziałem w oddali przeprawiające się promy, białe na tle szarej wody.

Doskonały.