Kiedy skończyłam 62 lata, życie wydawało się spokojne i bezproblemowe. Mój mąż nie żył już od wielu lat, a moje dzieci miały już własne rodziny – zbyt zajęte, by często się odwiedzać.

Mieszkałem sam w małym domku na obrzeżach miasta. Wieczorami siadałem przy oknie, słuchając cichego śpiewu ptaków i obserwując złote promienie słońca rozciągające się nad pustą ulicą. To było spokojne życie, ale pod tą cichą powierzchnią kryło się coś, do czego rzadko śmiałem się przyznać – samotność.

Tego dnia przypadały moje urodziny.

Nikt nie pamiętał – ani jednego telefonu, ani nawet prostego „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin”. W odpowiedzi na nagły impuls postanowiłem pojechać sam nocnym autobusem do miasta. Nie miałem żadnego planu, tylko chęć zrobienia czegoś niezwykłego, czegoś odważnego, zanim czas minie.

Wszedłem do małego baru rozświetlonego ciepłym, żółtym światłem. Muzyka była łagodna, powietrze miękkie. Wybrałem miejsce w rogu i zamówiłem kieliszek czerwonego wina. Minęły lata, odkąd ostatni raz piłem alkohol; ostra słodycz rozlała się po moim języku i ukoiła mnie.

Obserwując ludzi wchodzących i wychodzących, zauważyłem mężczyznę idącego w moim kierunku. Wyglądał na czterdziestolatka, miał kilka siwych włosów i spokojny, zamyślony wyraz twarzy. Uśmiechnął się i zapytał uprzejmie: „Czy mogę postawić panu kolejnego drinka?”.

Zaśmiałam się i odpowiedziałam lekko: „Proszę nie mówić do mnie per ‘pani’ – nie jestem do tego przyzwyczajona”.

Nasza rozmowa płynęła swobodnie, jakbyśmy znali się od zawsze. Powiedział mi, że jest fotografem i właśnie wrócił z długiej podróży. Opowiedziałam o młodości i podróżach, o których kiedyś marzyłam, ale nigdy ich nie odbyłam. Może to wina, a może sposób, w jaki na mnie patrzył, ale poczułam w nim coś nieznanego – ciepło, którego nie znałam od lat.